C 135 ) 



vaneen te feheiden ontwaart men dezelfde hocveel- 

 lieid electriciteit, als welke waargenomen wordt in- 

 dien men deze vaneengefcheiden plaatjes, tegen elkan- 

 der drukt, om ze weder vaneen te brengen. (Ann. 

 de Ch. et Phys. Nov. 1827.) g. j. m. 



139. Volgens waarnemingen van arago is het bui- 

 ten twijfel, dat het noorderlicht invloed op de 

 magneetnaald uitoefent ; ten minfte uit zijne waarne- 

 mingen blijkt het genoegzaam , dat de magneetnaald 

 merkbaar wordt aangedaan , wanneer er noorderlicht 

 wordt waargenomen; want dat zij of door het noorder- 

 licht zou aangedaan worden, is eenc gansch andere 

 zaak en uit zijne waarnemingen niet op te maken. 

 In de Globe, Jan. 1828, leest men, dat op den 29 

 Maart 1826, des avonds tusCchen 8 en 10 ure, de 

 magneetnaald van het Obfervatorium te Parijs , zeer 

 onrustig was. Arago befloot hieruit, dat op dien 

 tijd in het noorden noorderlicht moest gezien zijn. 

 De Engelfchen , die tegen het gevoelen van arago 

 zijn, waaronder vooral brewstër van Edimburg, 

 dragen geene kennis van eenig noorderlicht op dien 

 tijd, en trekken hieruit eenig bewijs tegen het ge- 

 voelen van arago. Dalton intusfchen heeft het- 

 zelve juist toen waargenomen , en hoewel het zich 

 niet zeer boven den horizon verhief, zoo was er 

 echter geen twijfel aan , of het was inderdaad noor- 

 derlicht. — Uit deze waarneming moeten wij dus 

 flechts alleen befluiten, dat de magneetnaald, ten 

 tijde, dat er noorderlicht is, verandering ondergaat; 

 doch geenszins , dat deze verandering door het licht 

 worde voortgebragt. Er zoude veeleer hieruit vol- 

 gen , dat dezelfde oorzaak , die noorderlicht voort- 



bragt , 



