C aaó ) 



niet aanwezig; althans bij de geflachten AnthophU' 

 gus, Omalium en Pamfus, waaraan men ze had 

 toegefchreven , heeft hij dezelve te vergeefs ge- 

 zocht. 



II. De fpieren der gelede dieren beflaan grooten- 

 deels, even als die der vertebrata , uit twee zeer 

 onderfcheidene deelen , waarvan het eene alleen con- 

 tractiliteit bezit, het andere de pees vormt. 



De pezen zijn zeer vast en bezitten eene zekere 

 hoeveelheid kalkachtige zelfftandigheid , van waar zij 

 op het eerfte gezigt eene groote overeenkomst met 

 de bekleedfels aanbieden. In fommige gevallen zijn 

 de uiteinden der pezen in de huid vervat , en wor- 

 den , in zekeren zin , uitwendig. Zij bezitten dan 

 dezelfde kleur en hetzelfde zamenftel als de harde 

 deelen der bekleedfels, doordien de huid er in der 

 daad een gedeelte van uitmaakt. 



De fpieren der infekten en van bijkans alle overige 

 gelede dieren verfchillen vooreerst van die der gevver- 

 velden door mindere vastheid; zij zijn week en bijna 

 geleiachtig. De zamenftellende vezels zijn altijd ge- 

 heel regt, dikwerf vrij, en de fpieren ontdaan ge- 

 meenlijk niet uit pezen , hoewel zij met pezen ein- 

 digen , en zich daarmede op de deelen , die zij be- 

 wegen , vasthechten. Elke fpiervezel heeft eenen ge- 

 leden vorm en beftaat uit fchuins op elkander lig* 

 gende plaatjes. Bij den arend zou de fpiervezel den- 

 zelfden vorm hebben, en volgens straus waarfchijn- 

 Ujk bij alle dieren , doch deze zou alleen door het 

 aanhangend cellenweeffel minder duidelijk zijn. 



De tweede afdeeling bevat eene befchrijving der 

 fpieren van Mclohntha vnlgaris in het bijzonder. 



Eene 



