( 33» ) 



fchöp oefenen. Kleinere takken eindelijk, begeven 

 zich naar de onderfcheidene organen , en ontflaan uit 

 de genoemde hoofdkammen. 



Infekten kunnen zeer lang in verdunde lucht le- 

 ven. Men weet dat lyonet hun daarom de adem- 

 haling geheel ontzeide; dit befluit is zeker eenigzins 

 voorbarig. Men weet ook van elders hoe taai het 

 leven der infekten is. Uit de proeven van den Schrij- 

 ver , vooral met de Mei. vulgaris genomen, blijkt, 

 dat zij in water ondergedompeld , fpoedig alle bewe- 

 ging verloren , en fchijndood waren ; doch na 84 uren 

 weder in het leven terugkeerden, wanneer zij in de 

 lucht opdroogden. In de klok van de luchtpomp 

 verloren zij, toen het kwik van den verkh'kker tot 

 5 millimeters gedaald was , ten eenenmale hunne be- 

 weging; doch keerden, na vele uren in dien ftaat te 

 hebben doorgebragt, in het leven terug, wanneer 

 men de lucht weder in de klok liet. In de ftikftof- 

 lucht leefden zij verfcheidene dagen zonder hunne 

 beweging geheel ie verliezen. In zuiver ammoniak- 

 gas kwam de Mei, vulgaris in eene halve minuut 

 om, zonder tot het leven terug te keeren. Andere 

 fchadelijke gasfoorten onderdrukten wel het levensbe- 

 ginfel, maar bluschten het niet uit. 



De luchtbuizen beftaan uit drie vliezen. Het mid- 

 delfte is , volgens den Schrijver , de ftevige hoornach- 

 tige fpiraalvormig gewonden draad , waarin hij met 

 cuviER iLeg. d'An. Comp. IV. 437, 438) en he- 

 ROLD QEntwickelungsgefch. d. Schm, 87) overeen- 

 ftemt. Volgens lyonet daarentegen {Traite de la 

 chenilh^ 102, 103) is de fpiraaldraad het binnenfle 

 der drie vliezen , terwijl sprengel eindelijk flechts 



twee 



