( 246 ) 



(lempel {fligma)^ waarvan de beide kapvormige ver- 

 lengfels aan den voet van het vruclitbeginfel bij de 

 rijpwording opcnftaan , en van binnen met talrijl<e 

 kleine lepeltjes bezet zijn. Deze kapjes vullen zicli 

 geheel met het overgebragte ftuilmeel, en trek- 

 ken dan regelmatig zamen, tot zij geheel en al in- 

 cengekrompcn zijn , welke flerke zamentrekking wcl- 

 ligt voor de uitftorting van den lluifmecldamp {ai/ra 

 femitmlis) van nut is. v. h. 



276. Over de beweging van de bladen éaxMimofa 

 pudica hebben h. i\[ayo en g. curket , in Enge- 

 land , weder proeven genomen , welke men vertaald 

 vindt in froriep's Notizen^ XVIII, S. 337— 341. 

 Dezelve worden in verband gebragt met de vroegere 

 van LiNDSAY (1790), en die van dutrochet (1824). 

 Zij leeren bijzonder den invloed van het benedenPcc, 

 knotachtig verdikte gedeelte der bladflelen , bij de 

 bewegingen der bladen en blaadjes, kennen. M— r. 



277. In de Organographie Végétah van decan- 

 DOLLE, I, p. 181, vinden wij de merkwaardige op- 

 merking , dat , in zeer oude cikenboomen , de dikte 

 der jaarkringeti in het hout regelmatig vermeerdert 

 tot den ouderdom van 30 of 40 jaren , van dien tijd 

 tot het 5o't6 of 60*'® jaar eenigzins vermindert; dat j 

 eindelijk van het so'*" of 60**^ jaar af de jaarkringen 

 zeer regelmatig, en aan elkander gelijk blijven , waar- 

 fchijnlijk tot den dood toe. Decandolle had dit 

 ten minste op deze wijze opgemerkt in verfcheidene 

 boomen van 200 en 300 jaren , en zelfs op eenen van 333 

 jaren oud. Volgens hem, nemende eiken van het 20''"= tot 

 het 30'*^ jaar het meest in dikte toe, welke opmerking 

 voorzeker van praktifchetoepasfing kan zijn. v. h. 



278. In hetzelfde .werk , I , p. 361 , worden ons 



her- 



