C ^59 ) 



den prikkel toe , welke de zonneftralen op de fpiervc- 

 zels van den eijerleider zouden uitoefenen. Het op- 

 pervlakkige der waarneming fchijnt mij echter toe te 

 verbieden , een dergelijk beÜait uit dezelve op te maken. 

 Is misfchien de geheele zaak niet Hechts een gevolg 

 der rottende ontbinding , welke niet dan door de 

 warmte der zon heeft kunnen verfneld worden ? (Zie 

 oken's Ifis, B. XXI, H. V und VI). w. v. 



300. Volgens de waarnemingen van robert e. 

 GRANT blijkt het, dat de eijeren van vele Zoöphyta, 

 zoodra zij van het moederlijk ligchaam afgefcheiden 

 zijn , het vermogen bezitten , van zich in het v^'ater 

 op te houden , door middel van haartjes , welke op 

 hunne oppervlakte geplaatst zijn , en dat zij zich zoo 

 lang voort bewegen , tot dat zij eene gefchikte plaats 

 lot hunnen groei vinden, in welke zij hunne ligcha- 

 men , in de best mogelijke rigting tot de aanftaande 

 ontwikkeling hunner deelen ftellen. Zie Obfervations 

 sur les mouvemens fpontanes des ocufs de plusieurs 

 Zoophytes , par robert e. grant, , Annales des 

 Sciences Naturelles, par audouin, ad. brogniart 

 et dumas. T, XIII. Paris 1828, p. 52. w. v. 



30 1. De bekende Vogelkundige brehm, heeft 

 bij drie foorten van vledermuizen , zijnde Vespertilio 

 auritiis , proteriis kuhl en Bechjieinii eene belang- 

 rijke indinktmatige handelwijze waargenomen, hierin 

 beflaande, dat na de bevruchtiging , de zwangere 

 wijfjes zich in een meerder of minder groot aantal 

 vereenigen, om in één hol te gaan zamepwonen, uit 

 hetwelk de mannetjes geweerd worden. Het fchijnt 

 dat deze fcheiding duurt , tot dat de jongen groot en 



fterk 



