( 25 ) 



geen oogenblik aan ons zelveu gelijk zijn , maar van de 

 wieg tot aan liet graf , naar gelang van geslacht en leef- 

 tijd, telkens andere vormen en eigenschappen ontvan- 

 gen. Het is er intusschen verre van af, dat de mensch 

 in zioh zei ven eene onuitputbare bron zou bevatten, 

 waaruit de menigvuldige stoffen, zoo tot ontwikkeling 

 als instandhouding des levens, als van zelve opwellen ; 

 veeleer gaat dat bestendig worden en veranderen met 

 vernietiging van de bestanddeelen des ligchaams ge- 

 paard, die door nieuwe vervangen en hersteld moeten 

 worden, zal niet het leven door zich zelfvergaan, en al 

 spoedig worden uitgebluscht. Deze bestanddeelen, wel 

 is waar, zijn in de ons omringende buitenwereld genoeg- 

 zaam bevat, maar met andere ligchamen in zeer ver- 

 schillende vormen verbonden , niet geschikt daarenbo- 

 ven , om het verbruikte , zonder zeer gewigtige aannade- 

 ring tot- en inéénsmelting met onze natuur te hebben 

 ontvangen , te kunnen terugschenken. — De Natuur , 

 zoo rijk aan middelen, om in hare beboéfte te voorzien , 

 en zelfs bij karige bedeeling van buiten genoegzaam in 

 zich zelve , is ook ten opzigte van de voeding in het ge- 

 heele planten- en dierenrijk , maar vooral bij den mensch, 

 met eene onberekenbare menigte van alles , wat haar in 

 stand kan houden , voorzien en toegerust. Hoe bekrom- 

 pen daarentegen zijn veeltijds de denkbeelden, om op 

 eene gepaste wijze aan deze behoefte der Natuur te 

 voldoen ; hoe omslagtig de middelen , die men te baat 

 neemt; en hoe veel schade wordt er niet dikwerf, in 

 plaats van voordeel , te weeg gebragt ! En van waar toch 

 die dwaling en ongerijmde begrippen? van waar anders, 

 dan van eene gebrekkige kennis aan deze natuurlijke ver- 

 rigting, die, zoo naauw met andere in verband staande, 

 wel vlijtig nagespoord , maar, even als hetleven zelf, nog 



door 



