( 4i ) 



sluiten kan , dat de chijl een beginnend bloed kan ge- 

 noemd worden. 



Daar de Natuur zich bestendig van de eenvoudigste 

 middelen en wegen , overal waar zulks geschieden kan, 

 bedient , zoo heeft zij voorzeker met den moeijelijken 

 weg, en den verren afstand tusschen de plaats, waar 

 de chijl gevormd wordt en in de bloedvaten overgaat, 

 de beste oogmerken verbonden. Want hoe zeer wij uit de 

 scheikundige beginsels de chijl zeer na aan het bloed 

 verwant hebben gevonden , is beider onderscheid nog- 

 tans zeer in het oogvallend. Noodzakelijk was het 

 derhalve , om de alzoo reeds tot den mensch genaderde 

 stof langzaam meer en meer voor hare bestemming be- 

 kwaam te maken , en op duizende punten en verschil- 

 lende wijzen aan dezelve eene eigenaardige dierlijkheid te 

 schenken. Zoo ligt zij dan in het bovenste gedeelte der 

 ingewanden, dat het eerst op de maag volgt, hoe zeer 

 reeds eigenaardig afgescheiden , toch nog los vermengd 

 met eene menigte stoffen, die voor onze huishouding 

 ongeschikt zijn, en waarvan de opvolgende darmstre- 

 keu haar allengs ontdoen. Het grootste aantal van op- 

 slorpende vaten wordt daar ter plaatse dan ook ge- 

 vonden, waai' nog de meeste chijl aanwezig is; hoewel 

 zij ook meer benedenwaar ts nergens gemist worden , 

 ten einde ook de geringste hoeveelheid niet voor ons 

 ligchaam zou verloren gaan. Dat inderdaad de inge- 

 wanden meer benedenwaarts nog een groot vermogen op 

 de voeding uitoefenen , leeren de proeven van t i ede- 

 ma nn en gmelin (*), welke gevonden hebben, 

 dat het maagsap, hetwelk in het dun gedarmte allengs 

 deszelfs zure eigenschappen verloren had, dit vermogen 



in 



(•) L. c. S. 5 7 . 



