( 53 ) 



heeft, en hetwelk men laatstelijk als de zitplaats van 

 een zoogenaamd zenuwstelsel heeft willen doen door- 

 gaan , is het onderwerp van menig verschil tusschen de 

 plant- ontleedkundigen geweest. In het eerst wilde men 

 het slechts beschouwen als een doorloopend vlies met 

 gaatjes of holligheden doorboord : later nam men deze 

 holligheden voor afzondei'lijke zakjes of blaasjes aan. In 

 den beginne ontkende men de eigene wanden der cel- 

 len ; later beschouwde men elke cel als een bijzonder 

 blaasje , zoodat overal , waar twee of meer cellen bij 

 elkander geplaatst waren , er ook overal een dubbele 

 wand bestaan moest. Deze wand kwam den meesten 

 waarnemers vliesachtig voor; maar, welke deszelfs eigene 

 aard of zelfstandigheid zij , hierover heeft men weinig 

 nagedacht , voorzeker omdat men de kennis dezer zaak 

 als te weinig belangrijk beschouwde. Doch er is eigenlijk 

 niets onbelangrijk, wat de kennis van den inwendigen 

 bouw der organische grondstoffen betreft; wantdealge- 

 meene physiologie brengt in onze dagen al de eerste 

 en wijzigende oorzaken tot de veranderingen terug , 

 welke deze inwendige bouw mogt ondergan. 



Wij hebben lang nagedacht over de vraag : welke is 

 de eigene aard der blaasjes van het celwijs- weefsel, en 

 hoedanig is het vlies , waaruit zij gevormd schijnen , in 

 al de tijdperken van het plantenleven ? Deze vraag is 

 daarom vooral gewigtig , omdat de meesten der plant- 

 ontleedkundigen , (ja, ik ken er zelfs geene anderen ,) 

 bijkans zonder het zelve te weten, een wezenlijk onder- 

 scheid erkennen tusschen de blaasjes van de bedekken- 

 de weefsels (de opperhuid, epidermis, cuticula) 

 en die van het eigenlijk cel- weefsel (parenchyma) , 

 een onderscheid , waarvan wij het ongegronde hebben 

 opgemerkt bij eenen arbeid over de kleuring der gewas- 

 sen 



