( 64 ) 



chatia vesiculinosa van deze vliesjes herkend heeft , 

 verspreid , geplooid , hier en daar in de slijmachtige 

 massa achtergelaten , en hij gelooft , dat deze vliesjes 

 niets anders zijn , dan de overblijfselen van vernielde 

 of ontlaste blaasjes [yésicuLes accouchées). Hij ge- 

 looft daarenboven , dat zoodanige verscheuringen ook 

 in het binnenste der bewerktuigde planten hebben 

 plaats gehad, maar dat in dit geval het verlaten vliesj e 

 door de omringende deelen weder is opgeslorpt, zoo- 

 dat de ontlaste ^/oów/zVzesindegeborstenmoedercellen 

 een voor hunne ontwikkeling geschikt voedsel vinden , 

 even als men dit nopens de jonge spinnen gezegd heeft, 

 die , naar men verhaalt , ook het ligchaam harer 

 moeder tot voedsel gebruiken. 



Het denkbeeld , hetwelk wij ons van een kiezelaar- 

 dig vlies vormen , zoude voorzeker wel overeenkomen 

 met die onregelmatige , hoekige , bladachtige en ge- 

 kreukelde stukken, welke de Heer turpin in zijne 

 Bichatia zegt gevonden te hebben. Doch men moet 

 in aanmerking nemen , dat deze schrijver nergens ver- 

 meldt de zoodanige gezien te hebben in het celweefsel 

 eener nog levende plant. Ook is er geen ander schrijver, 

 die dit aanteekent , en wij zelve hebben menigmaal 

 plantaardige weefsels met dit bepaalde oogmerk onder- 

 zocht , zonder ooit deelen gevonden te hebben , die 

 met deze zoogenaamde overblijfselen van cellen de min- 

 ste overeenkomst vertoonden. Men kan uit dit alles met 

 regt gissen , dat het celwijs- weefsel , zoo lang het ten 

 minste een gedeelte van de levende plant uitmaakt , 

 geene zoodanige vei'scheurde , vrije vliezen bevat , 

 voortgekomen uit de vernieling van de ontlaste moeder- 

 cellen. En inderdaad , wanneer men de geheele steng 

 eener bies of den geheelen bladsteel van Cecropiapel- 



ta- 



