( 69 ) 



Toen ik nu een schijfje van het bevroren cel wijs- 

 weefsel , in een horologieglaasje geplaatst , had laten 

 ontdooijen , zag ik onder het mikroskoop een oneindig 

 aantal groene holletjes in het water vrijelijk drijvende. 

 Deze bolletjes waren de in de cellen en derzelver wan- 

 den bevatte globulines j zij waren allen zeer gaaf en 

 hadden geene zigtbare verandering van vorm onder- 

 gaan ; zij bevatten derhalve ook geene vochten in zich 

 en zijn hierdoor zeer wezenlijk van de moedercellen 

 onderscheiden. Het komt mij voor , dat alle globuli» 

 nes moeten beschouwd worden als kleine blaasachtige 

 en vliesachtige bolletjes , vervuld met eene harstachtige 

 stof in de groene plantendeelen , of met andere vaste 

 zelfstandigheden in de anders gekleurde deelen. 



Het celmoes zelf, hoe vormloos ook na deszelfs ont- 

 dooijing , vertoonde pakjes onregelmatige , hoekige en 

 verscheurde vezels, in bundels vereenigd of verspreid, 

 met één woord , in allerlei verschillende gedaanten. Ik 

 beschouw deze zwartachtige vezels als de kanten der 

 verscheurde vliezen; want, wanneer deze hunne vlak- 

 ke zijde vertoonen , zijn zij , wegens hunne doorschij- 

 nendheid , moeijelijk waar te nemen. Ik twijfel even- 

 wel , of deze verscheurde moedercellen wel juist die 

 gedaante hebben, welke de Heer TURPIN daaraan 

 geeft ; zij zijn veel minder kennelijk. 



Wat hier echter van zij , de gedane proeven hebben 

 bewezen, dat, wanneer de blaasjes van het celwijs- 

 weefsel bersten , hetzij van buiten, hetzij van binnen , 

 hetzij in doode, hetzij inlevende ligchamen, zij altijd 

 een verscheurd vlies achterlaten, hetwelk zich omkrult, 

 plooit, in vezels opkreukelt, zoodat alle globulines 

 daaruit vrij raken , en dat het dan eene gedaante aan- 

 neemt, waardoor men deszelfs eigene natuur zoude 



mis- 



