( 7i ) 



rijpe blaasjes en dat deze de grondstof opnemen, welke 

 er van de vernieling der eerstgenoemde overblijft. Dit 

 is dan ook hetgene uit den arbeid van den Heer TïïR- 

 pin doorstraalt, geA r olgtrekkingen uit zijne waarne- 

 mingen, welke hij zelf dan ook grootendeels in zijne 

 Organographie microscopique heeft opgegeven. 



Dan wij gelooven en schromen niet het te zeggen : 

 met op zoodanige wijze te oordeelen , loopt men de 

 daadzaken vooruit; doch indien wij weten willen, wat 

 waarheid is , behooren wij de daadzaken na te volgen 

 en nooit begeeren te anticiperen op de kennis der Na- 

 tuur. Het is daarom, dat wij wilden weten , wat er met 

 de cellen plaats heeft , zoo lang zij werkelijk leven en 

 groeijen ; wij wilden de verschijnselen niet te midden 

 van den dood , maar in het leven zelf doorgronden. 

 Er is geen twijfel aan, of de globulines , zoowel de vrije 

 als die der celwanden , worden op hunne beurt weder 

 moedercellen; maar op welke wijze heeft hunne ont- 

 lasting plaats ? Hoe vernielen zich , hoe verdwijnen de 

 verscheurde blaasjes? Nergens ziet men hunne over- 

 blijfselen ; laten zij dan wel overblijfselen achter ? Men 

 zegt evenwel, dat zij zich van de globulines ontlasten; 

 maar hoe geschiedt dit? Ziedaar hetgene ons te onder- 

 zoeken stond. 



Het is echter onmogelijk , dit in de nog geheel onge- 

 schondene plant waar te nemen , daar men niet tot de 

 cellen kan doordringen , zonder eenige organen te ver- 

 breken; terwijl men alles ongeschonden moet laten, 

 indien men op een levend wezen waarnemingen wil 

 doen, inzonderheid bij zoo teedere organen, als de 

 plantaardige weefsels zijn. Wij mogten dus geenen tijd 

 verspillen met te onderzoeken, hoe de blaasjes van het 

 celwijs-weefsel in aantal vermeerderden; daar men. 



hier- 



