( 86 ) 



ten der fraaije verhandeling van cavanilles over 

 de Monadelphia met onze soort te vergelijken, geloofik 

 echter, volgens de uitmuntende beschrijving dezer 

 plant bij DECANDOLLE, F Lor e frangaise y suppl. 

 no. 45io% dezelve met genoegzame zekerheid te kun- 

 nen bepalen , naar de gedroogde exemplaren , welke mij 

 de Heer de beijer daarvan heeft toegezonden. De 

 steng is opgerigt en takkig , even als het ondervlak der 

 bladen en des kelks , bedekt met stervormende haren , 

 welke haar een eenigzins wolachtig aanzien geven ; de 

 steunblaadjes (stipula,e) zijn lancet-lijnvoi'mig en be- 

 haard; de bladen aan den voet eenigzins hartvormig, 

 met 5 niet zeer diep ingesnedene , in een e kleine spits 

 (acumen) uitloopende lobben , waarvan de middelste 

 langer is , dan de overige. In de oksels van elk der bo- 

 venste bladen ontspruit één bloemsteel , welke korter 

 is, dan het blad; de allerbovenste bloemen zijn echter 

 digter bijeengedrongen en in een tuiltje (corymbus) 

 vereenigd. De bloemen zijn groot, in de mi] toegezon- 

 dene exemplaren, uitgespreid bijna een halve palnj 

 (décimètre) in middellijn, bleek violet van kleur, be- 

 staande uit 5 diep uitgerande bloembladen. De zaad- 

 doosjes zijn geheel onbehaard en glad. 



Ik heb deze beschrijving onzer plant , welke woorde- 

 lijk met de beschrijving van decandolle overeen- 

 komt, met opzet hierbij gevoegd , omdat het vinden van 

 deze soort in ons Vaderland eene voor de geographie 

 der planten niet onbelangrijke daadzaak is; wijl zij, 

 1 voor zoo verre mij bekend is , nog nooit zoo Noordelijk 

 is aangetroffen. De Heer DE beijer heeft haar in de 

 heggen aan den straatweg , tusschen Beek en Ubbergen, 

 bij Nijmegen , in 1826 , 1827 en 1828 steeds in gelijke 

 gedaante wedergevonden. 



801* 



