( 9i ) 



genoemde hoogte werd de steng plotselings veel dunner, 

 schiet vele takken uit en wordt onbehaard , even als de 

 hier lijnvormige en spitse bladen. In de tusschenruimte 

 eindelijk (omtrent een halve duim) tnsschen de laatste 

 bladen en de witte en alleenstaande bloem wordt 

 de steng op nieuw sterk zachtharig , even als de 

 kelk. 



4. Plialaris arundinacea. In 1828 plantte ik de 

 var. plcta van deze soort, het zoogenaamde Lint- 

 gras , in den tuin. Dezelve was zeer wel gekenmerkt 

 door hare met groen , geel en wit gestreepte bladen , 

 groeide het gansche jaar door zeer voorspoedig en ver- 

 menigvuldigde zich sterk door hare wortels. In het 

 voorjaar van 1829 kwam zij weder voor den dag met de- 

 zelfde bladen , die echter nu meer en meer begonnen 

 hunne gekleurde strepen te verliezen en in eene geheel 

 groene kleur over te gaan , zoodat , met het begin van 

 den herfst , al de bladen de gewone , aan de soort ei- 

 gene, groene kleur hadden verkregen , met uitzonde- 

 ring van slechts eenige weinige bladen aan den top , die 

 nog hunne geelachtig-groene kleur behouden had- 

 den. 



5. Bastaarden (hybridae). In het IV e Deel , st. 1, 

 bl. i54 en volgg. dezer Bijdragen heb ik , onder den 

 titel van verspreide Botanische slanleekeningen , 

 op bl. 109 de geschiedenis medegedeeld eener bast- 

 aardplant , welke ik Convallaria liybrida genoemd 

 heb. Bij de aldaar opgeteekende waarnemingen voeg ik 

 er eenige anderen bij , welke ik na dien tijd gedaan 

 heb. 



In 1827 had deze plant slechts zes stengen , elke on- 

 geveer i voet hoog , uitgeschoten ; in 1 828 tien sten- 

 gen , een weinig forscher , dan die van het vorige jaar ; 



ein- 



