( 9* ) 



eindelijk in 1829 twintig stengen , waarvan vele meer 

 dan i| voet hoog en stevig waren , tot 6 millimeters in 

 middellijn aan hunnen voet , waar zij bruinachtig- 

 paarsch waren , terwijl zij hooger groen waren en naar 

 boven toe al dunner en dunner werden; de jongste 

 stengen waren tenger , zwak , van 5 — 4- duimen tot 1 

 voet hoog. Zij hebben allen gebloeid van half April tot 

 in den aanvang van Mei , wanneer zij begonnen te ver- 

 welken. Deze bloemen hebben alle te zamen slechts 

 ééne besachtige vrucht gegeven , welke kogelrond was , 

 door het stijltje gekroond, groen van kleur, met zes 

 bruinachtige strepen. Omtrent het midden van Au- 

 gustus kleurde de vrucht eenigzins rood en scheen rijp 

 te zullen worden; doch zij viel onrijp af en beroofde mij 

 van het genoegen , om de vermenigvuldiging der plant 

 door zaden te beproeven. 



Hoe waarschijnlijk echter nu de oorsprong der Con- 

 vallaria hybricla als bastaard-plant zij , begin ik hier- 

 omtrent wederom te twijfelen , wegens de groote over- 

 eenkomst dezer plant met ConvaLLaria stellata, wel- 

 ke laatste soort ik, gezamenlijk met mijn' vriend c O U R- 

 tois, vergeleken heb, naar een exemplaar hetwelk 

 deze in zijn herbarium bezit , met mijne C. hybrida , 

 waarmede zij wel overeenkwam , terwijl ook de bladen 

 van C. steilata mede, schoon iets minder, aan de 

 onderzijde waren incano-pubescentia. Ik zoude ge- 

 heel overtuigd zijn geworden van de overeenstemming 

 beider soorten \ indien ik de afbeelding van MORISON 

 (Plant. hist. 1715, Vol. III , Sect. i5 , tab. 4 , hg. 7) 

 onnaauwkeurig mogt noemen , en indien ik mij het ont- 

 staan dezer plant op de aangewezene plaats konde ver- 

 klaren , en waarom juist de Convallaria Polygona- 

 titm en bifolia verdwenen waren , om vervangen te 



wor- 



