( i6 9 ) 



te besmeren , is bij de bewoners van de Tritons-baai 

 niet meer in gebruik , maar wel hebben zij hier nog de 

 gewoonte met die van de Oetanata- rivier gemeen , om 

 bij zekere gelegenheden in gezelschap onder zich , som- 

 wijlen geheele negorijen bijeen , ween-gezelschappen 

 te houden, waarbij somtijds 8 dagen lang niet anders dan 

 gehuild wordt. De bewoners van deze kust schijnen bij- 

 zonder gaarne in het water te zijn, baden veel, en heb- 

 ben het in de kunst van zwemmen en onder water te 

 duiken zeer ver gebragt. Een bewijs van vriendschap , 

 of dat men elkander geen kwaad wil doen , is , dat , wan- 

 neer twee vaartuigen op zee elkander ontmoeten, de sche- 

 pelingen allen buiten boord springen , en in het water 

 onderduiken; dit bewijs wordt meermalen van beide zij- 

 den herhaald. AlleN. Guineërs, die wij gezien hebben , 

 hadden eenen zeer onaangenamen reuk of stank aan 

 zich, tot zelfs de radjas of hoofden niet uitgezonderd. 



Of deze reuk kunstmatig, of een gevolg van onzinde- 

 lijkheid is, hebben wij niet kunnen te weten krijgen , in- 

 tusschen geloof ik het laatste ; terwijl ik ook de vele 

 huidziekten, welke er onder hen heerschen aan de- 

 zelve toeschrijf. 



De N. Guineërs zingen gaarne en schijnen dus veel 

 genoegen in de muzijk te hebben , alhoewel zij maar een 

 nog zeer onvolmaakt instrument bezitten, hetwelk, zoo 

 wel bij die van de Oetanata , als die van de Tritons-baai, 

 op eene en dezelfde wijze gemaakt is ; het bestaat uit een 

 stuk hout van binnen uitgehold , aan de eene zijde 

 met een stuk huid van eene groote haagdis of slang be- 

 spannen, en waarop met de eene hand geslagen wordt. 

 Het zingen, op ons verzoek, van eenige bewoners van de 

 Oetanata- rivier bij ons aan boord was welluidend en met 

 eene zekere maat. In de Tritons- baai hoorden wij, bij 



BIJDRAGEN, D. V, ST. 1. M ge- 



