( 210 ) 



punten ziet inzwelgen, ziet men, dat deze zich met kracht 

 werpen in den kolk, naar welken zij met onweerstaanbare 

 kracht getrokken worden ; dat zij voorts glijden langs den 

 bodem der mondholte, om er plotselijk met eene snel- 

 heid, gelijk aan diegene, met welke zij ingeslikt waren, 

 weder nitgeworpen te worden. — Als het dier, hetwelk 

 deze werking uitoefent, op dezelfde plaats blijft, zijn 

 het gewoonlijk dezelfde monaden , welke het beurtelings 

 inslikt en uitspuwt; deze misvatting duurt echter niet 

 lang: want het dier verandert spoedig van plaats , hetzij 

 door op zijnen staart als op eene spil rond te draaijen , 

 hetzij door zich naar voren te bewegen. — Zeer vreemd 

 is het, dat op het oogenblik dat deze menigvuldige mo- 

 naden zich in zijnen mond werpen , om er even spoedig 

 weder uit ontlast te worden , het trilbaar werktuig zich 

 in beweging zet; deze gelijktijdigheid van werking geeft 

 zeker geene kracht aan het gevoelen van diegenen, 

 welke dit deel voor een beginsel van hart houden. — 

 Men bemerkt ook , dat , nadat de monaden door dezen 

 kolk gegaan zijn , zij niets van hunne snelheid verlox*en 

 hebben , en voortgaan , even als ware hun niets gebeurd, 

 met stil te zwemmen in het vocht, hetwelk hen voedt, 

 en in hetwelk zij steeds in het gevaar zijn , voortgesleept 

 te worden door die dierlijke draaikolken , om mij zoo 

 uit te drukken, aan welke zij zoo gemakkelijk ontsnap - 

 pen. — Deze verschillende waarnemingen voeren mij 

 tot het denkbeeld , dat de Leiodina crumena slechts 

 de oppervlakte der monaden, om zoo te spreken, likken, 

 misschien om er eene bijzondere zelfstandigheid van 

 weg te nemen, zoo als de mieren het ten opzigte van de 

 boomluizen doen. — Het is overigens, naar ik meen, on- 

 noodig, te doen opmerken, dat het zeer moeijelijkis de 

 waarheid omtrent een dusdanig punt te leeren kennen. 



II. 



