( 2 7$ ) 



nen dag het noodige water kouden ontberen , onder de- 

 zen dwang lijden. De rijke eigenaars derzelven waren 

 op allerlei middelen bedacht , om zich van den dwang 

 der watermaatschappijen te ontslaan , en zij beproefden 

 met goed gevolg het boren van diepe putten , of fontei- 

 nen. 



De stad Londen met hare omstreken ligt in eene uit- 

 gestrekte kom, waarvan de zijden, veelal met eene zachte 

 docering, van de naburige krijtheuvelen afdalen. De 

 bodem vau die kom is krijt , en dezelve is hoofdzakelijk 

 gevuld met eene zware blaauwe klei, bekend onder den 

 naam van de Londensche klei. Op sommige plaatsen 

 schat men deze klei wel ïoooEngelsche voeten, 55o m 

 omtrent dik te zijn, op andere is de laag merkelijk 

 dunner. Boven die klei vindt men dikwijls eene laag grof 

 zand of kiezel. De pompen of putten in en om Londen , 

 die op deze kiezel staan, geven somtijds zeer goed water, 

 wel geschikt voor de behoeften der suikerraffinaderijen 

 en zelfs van brouwerijen. Op andere plaatsen is het 

 meer of min brak en ongeschikt voor het gebruik in de 

 keuken. 



Putten , die in de klei zelve staan , geven doorgaans 

 weinig, en onzuiver water. Het is, even als dat van de 

 putten in Parijs , doorgaans gipsachtig , somtijds is het 

 zelfs geheel verzadigd met zwavelzure kalk, dikwijls be- 

 vat het andere verbindingen van zwavel , ook gezwaveld 

 hydrogène. Het is klaar, dat dit water tot velerlei ge- 

 bruik ongeschikt zijn moet. Wanneer men door de klei 

 in de krijtlaag boort, en men zorg draagt van het boven 

 water wel en behoorlijk af te sluiten , zoodat het geene 

 gemeenschap hebben kan met dat, hetwelk uit de krijt- 

 laag opwelt, verkrijgt men dikwijls een' nieuwen voorraad 

 van zuiver helder en tot vele einden geschikt water. In 



het- 



