( 555 ) 



Ik dacht, dat de veel grootere oppervlakte vanhetkoper 

 wel in staat zoude geweest zijn, om eene -(- electriciteit 

 van dit metaal , tegen over het zeer kleine stukje zink , te 

 doen uitkomen ; maar ik had mij hierin bedrogen. De 

 eenige verklaring, die ik hierop toen had, is , dat de he- 

 vigere + electriciteit van de zink zich door den draad 

 des galvanometers verspreidt, en dus aan het einde geko- 

 men, waar het groote stuk koper geplaatst is, door tegen- 

 stelling hier een klein gedeelte van het groote stuk koper 

 — electrisch maakt, terwijl het geheel -(-electrisch blijft. 

 De naald des galvanometers moet dus afwijken, alsof het 

 geheele kopor — electrisch ware. Ik meende deze ver- 

 klaring dus te kunnen toetsen, of zij met de waarheid over- 

 eenkomstig was. Terwijl namelijk het groote stuk koper 

 en het kleine stuk zink, met eenen gebogen' , buiten het 

 vocht uitstekenden koperdraad vereenigd waren en dus 

 de zink -+- en het uiteinde des kopers — electrisch zijn 

 moest , onderzocht ik met den galvanometer het stuk 

 koper op andere plaatsen. Hiertoe raakte ik het met het 

 eene uiteinde van den draad des galvanometers aan, ter- 

 wijl aan het andere uiteinde weder een draad vochtig ka- 

 toen bevestigd was, en ik vond alzoohet geheele stukkoper 

 -f- electrisch; alleenlijk de plaats, die bij het uiteinde der 

 vereeniging met de zink was , vond ik — electrisch. 



Even eens als , door vergrooting der oppervlakte van 

 het koper tegen over de zink , het eerste metaal niet -f- 

 electrisch worden kon tegen over het laatste, even eens 

 kan verschil in sterkte van het zuur , waarin zij beide ge- 

 dompeld zijn , geene -+- electriciteit aan het koper me- 

 dedeelen. Wij deden in twee bakjes , naast elkander ge- 

 plaatst en met een' met zuur bevochtigden draad katoen 

 vereenigd, in het eene sterk acid. nitricum, in het 

 andere zeer verdund. In het eerste bakje dompelden 



BIJDRAGEN, D. V. ST. 1. X wij 



