( W* ) 



rijk, betrekkelijk hoogsten graad van ontwikkeling be- 

 reikt hebben , aan de bestendige vormen beantwoor- 

 den , onder welke de werktuigen van lagere dieren ons 

 verschijnen ; want , terwijl bij den mensch en eenige 

 zoogdieren de zamens telling van het borstbeen uit aan 

 weerszijden geplaatste en van boven naar beneden el- 

 kander opvolgende stukken slechts een tijdperk der wor- 

 ding daarstelt , zoo zien wij daarentegen het borstbeen 

 der schildpadden gedurende het geheele leven zooda- 

 nig zamengesteld. 



2) Van het jukbeen. 



Bij Phoca bestaat het achterste einde van het juk- 

 been (os zygomaticum) uit een bovenste uitsteeksel, 

 en uit een onderste , waarvan het laatste meer naar 

 achteren raakt, dan het eerste. Dit bovenste uitsteeksel 

 heb ik bevonden, bij jonge individus van Phoca uit het 

 Museum te Leiden , een bijzonder beenstuk te zijn. Bij 

 een exemplaar van Ph. groenlandica namelijk zag 

 ik het nog gescheiden , bij een ander van een ouder 

 dier daarentegen was het met het ligchaam van het 

 jukbeen vergroeid. Een duidelijk spoor van deze vroe- 

 gere scheiding van dit uitsteeksel vond ik verder nog bij 

 Ph. barbata ; Ph. mitrata Camp. en cristata 

 Linn. 



II. Over hèt gat onder de oogholte (foramen 

 infraorbitalè). 



Algemeen heerscht het gevoelen , dat het gat onder 

 de oogholte slechts bij apen t cetaceën , gelijk somwij- 

 len bij den mensch (onder 45 hoofden vond ik het 

 hier slechts tweemaal dubbel) meervoudig gevonden 



wordt 



