( 4o4 ) 



doch niet altijd, doorkruist met witte aderen, die, wan- 

 neer men dezelve afslijpt, vrij regelmatige ruiten ver- 

 toonen. Van die regelmatige figuren is de naam van 

 Ludus Helmontii , Ludus Paracelsi , spel van van Hel- 

 mont, spel van Paracelsus , ontleend. Het schijnt na- 

 melijk , dat men zich voorstelde , dat deze steenen als 

 uit opeengestapelde dobbelsteenen bestonden, men 

 zeide dan ook wel Dez de van Helmont , Jeu de 

 van Helmont. Beide de in hunnen tijd beroemde me- 

 dicijnmeesters, PARACELSUS en VAN HELMONT, 

 schreven aan 'deze steenen , wonderlijke en sterke ge- 

 neeskrachten toe. In dit opzigt schijnt de roem van den 

 Ludus Helmontii vergankelijk te zijn, en de heden- 

 daagsche opvolgers van PARACELSUSenVANHEL- 

 mont prijzen nu andere geneesmiddelen aan, aan 

 welken misschien in het vervolg geen beter lot te wach- 

 ten staat. Doch , ofschoon de geneeskunde deze steenen 

 verbannen heeft, de bouwkunde heeft dezelve dank- 

 baar opgenomen , en in dit opzigt is op dezelve toepas- 

 selijk , hetgene cl AUDI anus (*) van den magneet 

 zegt : 



Non ille repexam 

 Caesariem Regum , nee candida virginis ornat 

 Colla , nee insigni splendet per cingula morsu : 

 Sed nova si nigri videas miracula saxi , 

 Turn pulchros superet cultus , et quidquid Eois 

 Indi litoribus rubra scrutantur in alga. 



Het schijnt, dat, hetgene men naderhand Parker's 

 of Romeinsch Cement heeft genoemd, deszelfs oor- 

 sprong heeft van den beroemden smeaton, en dat 



de- 



(*) Eidyl. V. 10 et seqq. 



