( 9 ) 



ton (lerk verwarmden grond , dan ziet men dezelve niet 

 gelijk in het vertrek nederdalen, maar integendeel oogen- 

 blikkelijk omhoog ftijgen , en niet zelden , eene aanzien- 

 lijke hoogte bereikt hebbende , eindelijk bersten. De 

 bel zoude ongetwijfeld nog hooger opgevoerd worden, 

 indien het watervliesje, door de gedurige uitdamping veel. 

 verliezende, niet eindelijk al te dun werd, om aan de 

 uitzettende kracht der lucht wederftand te kunnen bieden» 

 Wat drijft nu hier de zware zeepbel naar boven, die 

 wij in het vertrek oogenblikkelijk zien nedervallen? Het 

 is een warme luchtftroom, welke van den verwarmden 

 bodem oprtijgt , ep ip zijne vaart ligte ligchamen met 

 zich medevoert. 



De lucht , waarin wij leven , is , hoewel wij dit niet 

 zien, in eene gedurige beweging: warme lucht ftijgt 

 onophoudelijk naar boven, en wordt door koudere lucht 

 vervangen, Jn een warm vertrek behoeft pien flechts 

 de deur te openen , en men kan zich door de beweging 

 der vlam eener kaars overtuigen, dat er twee tegenge- 

 ftelde luchtftroomen door die opening heen vlocijen; van 

 boven een ftroom van verwarmde lucht, welke naar 

 buiten gaat, en van onderen daarentegen een llroom 

 van frisfchere, koudere lucht, welke het vertrek indringt. 

 Zoo ftijgt ook van elke fterk verwarmde ftreek gronds 

 een ftroom warme lucht opwaarts , en deze kracht , wel- 

 ke wij zien , dat in ftaat is , om eene zware zeepbel 

 aanzienlijk hoog op te voeren , is voorzeker ook ge» 

 poegzaam , om de oneindig kleine en ligte waterbelletjes , 

 waaruit de veficulaire dampen beftaan, hoog in cjen 

 dampkring op te voeren en te doen blijven zweven , 

 daar waar de zwaartekracht , welke hen naar beneden 

 drijft , in evenredigheid ftaat met de kracht v^ 

 /f 5 den 



