( 156 ) 



wcgvlocijcn , begreep , dat het beste middel , om zijn 

 vermoeden aan de waarheid te toetfen , zoude zijn , wan- 

 neer men eene zeer lange metalen ftaaf , in eene fcherpe 

 punt eindigende, hoog in de nabijheid van donderwol- 

 ken I;onde oprigten. Indien dan liet vermoeden , omtrent 

 den electrifchen oorfprong van liet onweder gegrond wa- 

 re , zoude men mogen verwachten , dat deze punt de 

 electrifchc llof der wolken , even als van elk ander geëlec- 

 trifeerd ligchaam zoude opnemen, en naar beneden voeren. 

 Dit denkbeeld, hetwelk hij in zijne brieven ook aan 

 zijne buitcnlandfche vrienden mededeelde , bleef echter 

 een' tijd lang bij hem zonder gevolgen , omdat hij des- 

 tijds meende , dat men daartoe volllrekt een' zeer hoo- 

 gen tot in de wolken reikendcn metalen geleider zoude 

 noodig hebben, hetwelk nog al eenige zwarigheden op- 

 leverde , tot dat zijn vindingrijk vernuft hem , in een 

 gewoon kindcrfpel, een gefchikt middel aan de hand 

 gaf, om zijn voornemen op eene gemakkelijke en min- 

 kostbare wijze ten uitvoer te brengen. 



Hij zag hoe de papieren vlieger tusfchcn devereenigde 

 krachten van den wind en het touw , waarmede dezelve 

 werd opgelaten , hoog in de wolken in evcnvvigt ftond , 

 en dadelijk rees bij hem de gedachte op, om zulk een' 

 vlieger met metalen punten te voorzien , en het touw 

 door eenen metalen draad tot geleider te maken. 



Aan niemand deelde hij zijn voornemen mede , en we- 

 tende , hoe ligt de onkundige menigte berispt en befpot het- 

 geen zij niet begrijpt, zag men den Wijsgeer, in den 

 vroegen morgen, van eenen voor de natuurkunde altijd ge- 

 denkwaardigen dag der maand Junij van den jare 175a, 

 in ftiltc en alleen door zijnen zoon vergezeld , met den 



elcc- 



