( 193 ) 



linie verheft, onder de evecnaclitslijn het hoogfte ftijgt, 

 en omtrent de polen den grond nadert. 



\Vordt nu het evenwigt waarin de waterwafem met de 

 lucht ftaat , verbroken , wordt , door verandering van druk- 

 king of temperatuur , de omvang der waterblaasjes kleiner , 

 dan worden zij ook foortelijk zwaarder, zij moeten val- 

 len , en er ontftaat fijne regen , waarin wij dikwerf zware 

 misten zien overgaan. Meestal echter worden de droppels 

 grooter in hunnen val, dewijl zij in het luchtruim, dat 

 zij doorloopen, en door bekoeling en door drukking een* 

 nederflag van den wafem tot blaasjes {ycficulaé^ veroor- 

 zaken, zich met deze vereenigen en dus menigvuldiger 

 en grooter worden ; waaruit het zich dan ook laat 

 verklaren, dat regenraeters eene grooter hoeveelheid wa- 

 ter aangeven, naarmate zij lager in den dampkring ge- 

 plaatst zijn, en dat Dr. walker van eenen berg klim- 

 mende de regendroppels, naarmate hij daalde, zag groo- 

 ter worden; de nederploffing , die aan den top eenen lieten 

 mist geleek , werd dikker , naarmate hij af klom , en maak- 

 te bij de bereiking der vallei een' ligten regen uit. Zoo 

 zag ook MARTiNET , aan den voet van eenen hoo^ea 

 toren ftaande , regendroppelen op hem afvallen , wanneer 

 de uit zee aangevoerde dampen door den wind teen 

 den toren werden aangedreven , fchoon het anders niet 

 regende. Het omgekeerde ziet men gebeuren, wanneer 

 de regendroppen in warmere luchtlagen vallen, die dan 

 dikwerf in onzigtbare waterdampen overgaan, voor zij 

 de aarde bereiken (*). 



Om de vorming van de waterwafem en waterblaasjes 



zigt- 



(•) Zie ROBERTSON , Nat. Hist. ef the Atmoiph. I. ^. 215 , die 



lulks verklaart uit mech^nifche drukking , welke in de lagere lucht- 



A^ 5 - U. 



