( 241 ) 



geweest? Dit zoude voorzeker, noch met de lesfen 

 van het gezond verftand, noch met hetgeen de natuur 

 zelve ons leert, overeenkomftig zijn. Moeten wij niet 

 veeleer aannemen, dat eenig orgaan, door overvloedig 

 voedfel, zich boven mate kan ontwikkelen, en zich in 

 onderfcheidene nieuwe organen verdeden. Door over- 

 vloedig voedfel kan althans geen teruggang in de vor- 

 ming, zoo als ik die in de befchrevene bloem der kam- 

 perfoelie meende- te bemerken, plaats hebben. Leerden 

 wij zoodanig eene bovenmatige ontwikkeling niet nog 

 onlangs uit de waarneming van den Heer kops, (JBij- 

 dragen, D. I. St. i. bl. 286—291), en uit de aldaar 

 mede aangehaalde voorbeelden kennen. Iets dergelijks 

 zag ik ook voor een paar jaren in de bosck-Kamperfoe' 

 lie, die, op ecnen zeer vruchtbaren grond ftaande, 

 buitengewoon groote bladen vertoonde, welke aan het 

 einde der zijdelingfche hoofdaderen van het blad groote 

 uitwasfen had, waardoor hetzelve van eenen onverdeel- 

 den vorm , bijna in eenen vindeeligen vorm {foUum pw 

 natifidum) was overgegaan. Waren deze meer verdeelr 

 de bladen kleiner geweest dan de gewone, dan had men 

 aan eenen teruggang tot den oorfpronkel ijken meer ver- 

 deelden vorm , even als in de befchrevene bloemen der 

 kamperfoelie, kunnen gelooven , doch thans had juist 

 het tegendeel plaats. 



De hier boven befchreven aanvankelijke verandering 

 van meeldraden in bloembladen zal niemand verwonde- 

 ren, dewijl dit onder de meest algemeene verfchijnfelen 

 der plantenwereld behoort, zoo zelfs, dat decan- 

 DOLi.E alle bloembladen , als in vorm en kleur gewij- 

 zigde meeldraden befchouvvdc; hetgeen mij echter al te 

 Ö 5 hy 



