* C 297 ) 



punten der fterrekunde. De bewegingen ran onzen fa- 

 tclliet zijn fcliijnbaar zoo onregelmatig, dat het bijna 

 cene hopelooze taaie moest fchijnen , de verfchillende 

 oorzaken, en het verfchillende deel aan te wijzen, het- 

 welk elk dier ftorende of perturberende oorzaken op de 

 beweging der maan heeft. Phnius zeide er in zij- 

 nen tijd reeds van: „ Multiformi Iiaec ambage torfit in- 

 „ genia contemplantium , et proxiraum ignorari maxime 

 „ fidiis indignantiuin (*)." Halley fprak er, toen de 

 Sterrekundigen nog Latijnfche verzen maakten , aldus 

 over: 



Qua caofd argentea Plioebe , 

 Pasfibus haud aeqiiis graditur ; cur , fubdita nulli 

 Hactenus astronomo , numerorum fraena recufat ; 

 Cur remeant Nodi , ciirque Auges progrediuntur (f). 



Newton floeg de eerfte hand aan eene betere theorie 

 der maan; voor laplace i was de roem bewaard, om 

 dezelve eene eeuw later te volmaken. De onevenheden 

 van den maansbeweging hangen van de eccentriciteit van 

 de loopbaan der aarde af. Dewijl nu de eccentriciteit 

 van de loopbaan der aarde veranderlijk is , moeten ook de 

 onevenheden der maan aan verandering onderhevig zijn , 

 en er moet eene onregelmatigheid uit ontllaan, van eene 

 zeer lange periode. Lajlace vond, dat deze oneven- 

 hcid, welke uit de verandering van uitmiddelpuntigheid 

 van den loopbaan der aarde ontftaat , zoo gering is , 



dat 

 (») Hht. Nat. L. II. C. IX. 



(t) In liet vers op do Priiicipia van newton , hetwelk inen 

 voor de meeste uitgaven van dat werk vindt. 



BIJDRAGliN, D. II. sr. I. F 



