( 3^3 ) 



gevederte is glinfterend; de punt van hunnen bek gaaf- 

 randig Qetitier) , en zij laten eenen fcherpen en fchcUea 

 fchreeuw hooren. De twee foorten, van welke ik 

 fpreek , en vooral de CoUaris , die veel gemeener daa 

 de Capenfis is, hebben eene logge vlugt, wellie veel 

 van die der Ijsvogels verfchilt; zij Iiouden zich meer 

 of min van het water verwijderd, op de grenzen der 

 Kampongs op, voeden zich bij voorkeur met fpriukha- 

 nen en andere groote infelaen; hun gevederte is, wel 

 is waar, niet zoo zacht en met minder losfe {des unies') 

 baarden, dan in de ware Herfslvogels CDacelo^s^; maar 

 verfchilt tegelijkertijd zeer veel van dat der Ijsvogels; 

 de punt van hunnen bek is uitgefncden, en de Ichorre 

 en doffe fchreeuw, welken zij doen hooren, herin- 

 nert voKlrekt niet aan dien der Ijsvogels. De fchreeuw 

 van de CoUaris, welken men overal hoort, begint ge- 

 woonlijk met üp — — dikwijls herhaald, en eindigt 

 met kif toe, kif toe, waaraan hij den naam van Boerong 

 kiftoe, bij de Maleijers , verfchuldigd is. Het ge- 

 fchreeuw van de Capenfis gelijkt, naar een onaangenaam 

 gefchater van lagchen , hetgeen men door fakgak zoude 

 kunnen uitdrukken; dezen fchreeuw laat hij telkens hoo- 

 ren , als hij zich van eenen boom , op welken hij ftil- 



zwijgend zat, naar eenen anderen begeeft. Het is de 

 \^ *^j \^ 



Boerotig jakkakak van onze jagers , en aangezien de 



namen van Capenfis en leucocephala niet deugen, zoude 

 men misfchien wel doen, van hem ridibundus te 

 noemen. 



Voeg bij de zoo even opgenoemde dierlijke bewo- 

 ners van de drooge braaklanden, eenige vlugten rijst- 



vo- 



