C 349 ) 



zien, dat fommige ijzere ftaveii of roeden, tot dit ge- 

 bouw belioorende , meer of min ftcrlc magnetisch waren 

 geworden. Zoo floeg, onder anderen, den suften Junij 

 1822 , de blikfem in een liuis te Touloufc , \vaar de- 

 zelve eencn afgebroken geleider fcliijnt gevonden te heb- 

 ben, waardoor onder het dak een gedeelte der zoldering 

 vernield werd. Men bevond , dat een (luk ijzer , hetwelk 

 tot dezelve behoord had , zoo ftcrk magnetisch gewor- 

 den was , dat men daannede een tafelmes konde oplig^ 

 ten , en ander, ijzer daarmede kon magnetiferen. 



Doch hetgeen nog zonderlinger was , een kleermaker 

 nabij den afleider gezeten , waardoor de blikfem werd 

 afgeleid , gevoelde geen fchok , maar den volgenden dag 

 bevond hij , dat al de naalden in een' naaldenkoker , 

 welke hij in den zak had gedragen, zoo fterk magnetisch 

 waren geworden , dat dezelve met zes of zeven aan 

 elkander hingen. De naalden in een' anderen koker be- 

 floten, wellu; in datzelfde huis op een' fchoorfteen gele- 

 gen had, die twintig voeten van den afleider verwijderd 

 was , waren insgelijks gemagnetifeerd. (_Jiin. de Chim. 

 en Journ. of the Rojal Iiifl. T. XIV. p. 442.) 



Op fchepen had men menigmaal gezien , dat de kom- 

 pasfen van hunne fi:reek waren , wanneer de blikfem het 

 vaartuig getroffen had; ja, zelfs had men enkele voor- 

 beelden van magneetnaalden , wier polen door dezelfde 

 oorzaak geheel waren omgekeerd, zoodat de noordpool 

 liet zuiden , en de zuidpool het noorden aanwees. 



Alle deze omftandigheden bewezen dus ten klaarde het 



naauw verband , hetwelk er beftaat tusfehen het electrisch 



hlikfcmvuur en het magnetismus. Doch wellce pogingen 



i'ok door de bekwaamfte Natuurkundigen tot op onzen 



Z 3 tijd 



I 



