( 417 ) 



deeleii gekristallifücrde phosphorzore foda), wordt hij 

 met eenige opwelling tot een lielder en doorfchijnend 

 glaskogeltje opgelost. 



Wat de Iclieikundige ontleding betreft, zoo moet ik 

 aanmerken, dat het wel gelukken van de ontledingen 

 van dergelijke fteenen geheel afhangt van de lijnheid Van 

 liet poeder des fleens, dien men ontleden wil. Want is 

 het poeder niet fijn genoeg, alsdan zal het glas, het zij 

 men potasch, het zij men Ibda gebruikt heeft, om den 

 fleen op te losfen, niet geheel door het zoutzuur wor- 

 den opgelost, en er zullen onoplosbare witte vlokken 

 overblijven , die niets anders zijn , dan opgeloste dcckn 

 van den fteen. Gaat men alsdan maar voort met de 

 ontleding , zonder dezelve op nieuw te beginnen , dan is <ia 

 keiaarde nimmer zuiver, en de hoeveelheid daarvan wordt 

 onjuist bepaald, dewijl deze vennengd is met de onont- 

 leede deelen van den fteen. Het glas moet volkomen op- 

 losfen , en het vocht helder zijn , en dit gebeurt , wan- 

 neer de fteen met papier omwonden , eerst behoorlijk 

 wordt gekneusd, daarna in een' Calcedonvijzel goed ge-' 

 wreven, en hierna gcflibt is geworden. Ook verkies ik , ter 

 oplosfing van dergelijke , aan keiaarde rijke fteenen , de 

 foda boven de potasch , dewijl de laatfte , ook bij de 

 meeste voorzorg, te veel opwelt en fomtijds fpat, zich 

 vasthecht aan de wanden van den platinakroes boven het 

 poeder , en daar aanhakt , zonder op het poeder van den 

 fteen te werken; de bijtende potasch welt ook te veel 

 op, en doet den platinakroes te zeer aan. De werking 

 der foda is geregelder, zonder fpatten, zij vloeit in den 

 kroes bij de gloeihitte, indien de fteen opgelost is, even 

 als water. Ik wil er dit nog bijvoegen, dat hjt glas 

 Dd 5 van 



