( 511 ) 



Aluminoui flate. Ca?npcletc Alumincux , vergelijk brong- 

 NiART, Miti. Tom. I. p. 1Ö5, d'aubensson, de Voü- 

 fins Géogn, Tom. II. p. 208. 



. Wanneer men langs de fchilderachtige boorden van 

 de Nederlandlche Maas, tusfchcn Namen en Luik 

 zich bevindt in den omtrek van Jloey , ontdekt men op 

 de toppen van fommigc hoogten ccne roode kruin , niet 

 ongelijk aan den gcbranden ileen onzer ftecnplaatfen. — 

 Deze roode toppen (trekken ten gids , dat zich aldaar 

 aluinhutteii bevinden , en niet ver van daar is de plaatS , 

 waar de aluinfteen wordt gevonden. Fraai is dit mlno 

 raal niet , ten zij bij vochtig weder door de foms aan- 

 fchietende kristallen. Het is cene aliiinhoudendc fchie- 

 ferklci aan dcszclfs zwavel en pyriteiifen reuk kenbaar, 

 van eene bruine vaal graauwe zwarte kleur, eenigzins 

 naar het blaauwe hellende , mmder vast dan de fchicfcr- 

 klei, minder geregeld fplitsbaar in den regel; de aluin- 

 fchicfcr bij Hocy , te Ampfcn, b. v. , ontbladert zich 

 echter in evenwijdige tafels en het zijn zulke ftcencn , 

 welke de berglieden verkiezen. 



De aluinfciücfcr is een opmerkelijk voortbrcngfel van 

 den Nederlandfehen grond ; de aluinfabrijken bij IJoej , 

 behooren onder de oudftcn van Europa, en waren een 

 zeer voordecligc handeltak der vadcrlandfche industrie, 

 voordat men den aluin kunstmatig zamenftckle. Van die 

 bloeijcnde exploitatie is thans weinig meer voorhanden; 

 echter is dezelve nog niet geheel verlaten. Wij herin- 

 neren ons in 1823 , eene aluinhut in volle werking be- 

 zocht te hebben. De wijze der vervaardiging (laat be- 

 fchreven in hermdstüdt's Technologie , door wijlen den 

 Groninger Hooglecraar uilkens in het Ncdcrduitsch 

 A' /r 4 ' uit- 



