( 8 ) 



Aristoteles hadvde natuur een' afkeer van het fldd 

 toegekend. Dit was, alhoewel lang hiervoor gehouden, 

 echter geene verklaring geven van het vullen der ledige 

 ruimte , maar flechts eene natuurwet opnoemen , die , hoewel 

 op losfe gronden en onwaar , aan hem en zijne volgers 

 echter eene natuurwet moest toefchijncn. Hij vond immers 

 het vullen van het ijdel algemeen, en wilde met deze 

 afkeerigheid der natuur van het ijdel niets anders zeg- 

 gen, dan dat er geen ijdel in de natuur kon zijn. 



Galilaeus verklaarde evenmin als aristotelks , 

 het vullen van het ijdel; hij zag echter iets, dat aris- 

 toteles niet had gezien , te weten , dat het water 

 niet boven de twee en dertig voeten , door eene zuig- 

 pomp , kon worden opgehaald. Hij m;iakte eene uit- 

 ■zondering op de gevonden wet van aristoteles , en 

 zeide, dat de natuur wel onder, doch niet boven de 

 twee en dertig voeten cencn afkeer van het ijdel had. 



Evangelista torricelli, zijn leerling, was even- 

 inin als galilaeus zelf tevreden met deze wijze van 

 verklaren; hij giste, dat de drukking van de lucht, 

 oorzaak van het bekende verfchijnfel van Florence 

 zou zijn, en meende, dat, indien dit waar was^ 

 vloeifloffen van andere foortelijke zwaarte niet tot op 

 twee en dertig voeten, maar op eene andere hoogte 

 nioesten blijven ftaan , indien zij door eene pomp wer- 

 den opgezogen. Bivian ftelde op verzoek van tor- 

 ricelli , hieromtrent eene proef met kvvikzilvcr in bet 

 werk, en vond de uitkomst geheel aan de voorondcr- 

 (lelling gecvenredigd. 



■ Van dit oogenblik af aan werd de lucht voor do 

 Natuuronderzoekers zwaar. Pascal bevestigde dit door 



ver- 



