( "4 ) 



tnarche de la fèvs dam les plantes , et fur les caufes de 

 fa progresfion» „ De Schrijver meent," zegt de Heller 

 van dit artikel in de Revue ^ „ dat de voortgang (/>ro- 

 yf grcsfion) van de vochten in de gewasfen en in het 

 ^ algemeen in de levende ligchamcn , het gevolg is van 

 1, eene bijzondere kracht, die in ftaat is, om die fap- 

 y, pen in veel grooter hoeveelheid op te hoopen, dan de 

 jf eenvoudige kracht van haarbuisjes ^capillaritS) zoude 

 ^ doen. Hij heeft door verfcheidene proeven, waarvan 

 ,, hij de eerlle aan het toeval verfchuldigd was , gevon- 

 „ den, dat, zoo dikwijls een organisch vlies geplaatst 

 yt was tusfchen twee vloeiflofFen van verfchillende digt- 

 y^ heid, zich een van die twee vloeiftofFen door dat 

 ^ vlies heen beweegt. Die beweging gefchiedt in het 

 ^ algemeen van het minder digte fap naar het digtere. 

 yt De Heer dutrochet noemt de werking, waardoor 

 „ een vocht naar binnen, in de holligheid van eenig 

 „ vat, gedreven wordt, endosmofe: de werking daaren- 

 ^ tegen , waardoor een vocht uit eene holligheid gedre- 

 „ ven wordt , heet exosmofe. De fcheikundige natuur 

 ^ van de vloeiftoffen heeft nog meer invloed op deze 

 „ twee verfchijnfels , dan hare digtheid. Loogzouten 

 „ in het hol van een' vliezigen zak geplaatst, brengen 

 „ altijd endosmofe voort, terwijl zuren, in dezelfde om- 

 „ handigheden geplaatst, exosmofe veroorzaken. Deze 

 „ laatfte omftandigheid toonde hem, dat de electriciteit 

 ■„ de oorzaak van deze verfchijnfels was , en dat het vlies 

 „ daarbij de rol fpeelt van eene doordringbare Leydfche 

 y, flesch. De proef van den Heer porett herhalende , 

 „ deed dutrochet eene vloeiftof in een vlies door- 



n drin- 



