( 149 ) 



ter is 'm het zonnelicht, dan in de Ichaduw, en dat de-' 

 zelve in het eerfte fpoediger tot rust komt , dan in de 

 laatile. (^P/itL Tran/., 1826. Parf III. p. 219.) g. j. m. 



191. Om den invloed van het fcheepsijzer op de 

 magneetnaald te vernietigen , plaatst fischer de naald 

 in eenen hollen halven bal van ijzer , van de beste hoeda- 

 nigheid, van gelijke dikte en met afgeronde randen voor- 

 zien. De uiteinden der naald moeten een duim van den 

 binnenwand van het ijzer verwijderd zijn. De naald 

 behoudt hierdoor hare rigting en wordt hiervan niet af- 

 gebragt, wanneer men dezelve met een ftuk ijzer na- 

 dert. (^Bulletin ^ Sect 5. Fév. 1827.) g. j. m. 



192. In den Almanak ten dienjle der Zeelieden^ 

 voor 1828, ''sGravenh. 1827, vindt men, bl. 234, 

 de befchrijving van het inflaan van den blikfem op den 

 2iften Januarij 1826, in den voorbramskloot , op het 

 fregat Eurydtce , offchoon er van den grooten bramstop 

 een' blikfem-afleidcr naar beneden liep ; een verfchijnfel , 

 hetgeen weder een bewijs fchijnt op te leveren, dat de 

 Tjehoedcnde werkkring der afleiders , zelfs binnen eenen 

 vrij geringen afftand, bepaald is. w. w. 



193. Indien het ijzer magnetisch wordt, verliest het 

 veel van het vermogen de clectriciteit te geleiden. Op 

 deze waarneming gegrond, meent de Heer j. w. fi- 

 scher , dat het ijzer niet het beste metaal is , om af- 

 leiders te vervaardigen, omdat hetzelve door electri- 

 fche fchokken, (of ook wel door enkel, gedurende 

 eenen langen tijd , in dezelfde rigting te zijn geplaatst 

 geweest) , zoodanige magnctifche eigenfchappen aanneemt. 

 Hij geeft het voorbeeld aan van zoodanig eenen magne- 

 tifchen afleider, die brj het inflaan van den blikfem in 



zij- 



