( i64 ) 



'fneeinvftreken. In de maand Febriiarlj, als er veel 

 fiiecuw is, daalt hij neder 'ïri de valleijen en dorpen, 

 welke zuidwaarts liggen. Hij is meestal van zijn wijfje 

 vergezeld. 



Zijn voedfcl beftaat meest uit krengen. Zoo lang hij 

 deze vindt, grijpt hij geen levend fchepfel aan. Zijn 

 'ifeze echter niet voorhanden , dan werpt hij zich op 

 "alles , niet alleen op hazen , marmotten , ganzen , fcha- 

 ■pen en kalven, maar zelfs op groot rundvee, jonge, 

 paarden, en ook wel op volwasfen menfchen (*). Hij 

 gaat gedurende de fchemering riieer , dan gedurende den 

 'dig ,; op roof uit. . Hij plaatst zich gewoonlijk daar , 

 ■^waar hij eenen vrijen' aftogf heeft, en zulks meest op 

 'rotfen , welke met zijne kleuren overeenTleinmen , of op 

 ■fteile heuvels, nooit op hoornen.. Hij' fchiet niet op 

 'zijne prooi los, even als de andere roofvogels. Zijn 

 ligchaam is hiertoe te klein , en zijne vleugels én ftaait , 

 ten opzigte van het ' ligchaam , té lang en te zwaar. 

 Nooit vliegt hij , zoo' als andere roofvogels , in kringen 

 boven zijne prooi; maar als hij een dier bemerkt, van 

 hetwelk hij zich meester wil maken, zet hij zich op 

 eenigen afftand boven" hetzelve, zoo zacht mogelijk ne- 

 der, 



(*) Zoo deze waarneming van dëtl Hóoglebraar meisner zich 

 verder bevestigt, zou de meening van den Heer temminck , 

 omtrent het voedfel van den gebaarden Oierarend ^ eeuige wij- 

 ziging moeten ondergaan. Zijn Edele fteft , namelijk , dat deze 

 vogel zich flechts , door nood gedrongen , op krengen werpt. 



Zie Manuel d* Ornithologie , par C. j. temminck. Paris 1820, 



7<w«. I. />. 13» 



w. v. 



t 

 I 



