( io8 ) 



ook nu nog driemaal zoo groot maakt, als noodig is: 

 de natuurlijke tangenten en fecanten worden door den 

 zeeman nooit gebruikt ; dit wint dadelijk f gedeelten van 

 de 44, dat is, 28 bladzijden, en is dus cene groote 

 plaatsverfpilling. De finusfen en cofmusfen daarentegen 

 worden veel gebruikt , ook in gevallen , waar het er op 

 aankomt, om ze gemakkelijk tot op eenige feconden te 

 hebben ; ook hier moeten dus de verfchillen en evenre- 

 dige deelen op ecne gelijkfoortige wijze aangebragt wor- 

 den , als wij bij tafel XIII en XVII hebben aangetoond ; 

 of, indien men aan deze tafel eenige meerdere ruimte 

 wil toeftaan, kan dezelve ingerigt worden als de finus' 

 verfus tafel , bij S. de XLIII. 



De verfchillende aanmerkingen , welke wij hebben moe- 

 ten maken op tafel XIII, XIV, XVI tot XVIII, ze- 

 kerlijk, wat de inrigting aangaat, de flechtfte der ge- 

 heele verzameling, fchijnt S. reeds in zijne voorrede, 

 bl. VI , te hebben willen beantwoorden , door te zeg- 

 gen , „ dat hij ze in vormen gezet had gevonden , en 

 5, dus beperkt was tot eenen bepaalden vorm." Wij 

 voelen de kracht van deze reden volftrekt niet, en vra- 

 gen S., welke noodzakelijkheid er bellond, om zich 

 aan dien ouden vorm te moeten houden. AVij (temmen 

 gaarne met hem in , „ dat het der nakomelingfchap 

 „ past, gedcnkteekenen van vroegeren tijd, indien er 

 „ geene voorname redenen tegen beftaan, onveranderd 

 y, te bewaren." Maar beftaan die redenen , zoo als wij 

 bewezen hebben hier het geval te zijn, dan twijfelen 

 wij zeer of onze voorouders zelve op de hulde gefteld 

 zouden zijn , die men hun meent toe te brengen , door 

 onveranderlijk ook aan hunne dwalingen gehecht te blij- 

 ven. 



