( 279 > 



34P. Reeds lang wist men , dat de HiaBnctjes vati r 

 t)rt7ithorhynchus en Echidna cene fpoor aan, lipnj^r 

 achterpooten bezitten , aan welke men een vergiftig vef-^; 

 mogen toefchreef; onlangs echter heeft knox ons ge- 

 leerd, dat ook het wijfje van den Echidna^ cene dei>; 

 gelijke fpoor, hoewel Hechts in eenen rudimentair^ ^jüpj^ 

 ftand ter zelfdcr plaatfc bezit. ,,,..•-, 



Edinb. New Philof, Journ. , Juuij 1826 , p, 130* 



w. V. -,-,• 



350. Over de langdurigheid, waarmede het vergif 

 van de ratelllang zyne kracht behoudt, levert de Heer. 

 j. j. AüDUBON ons een merkwaardig voorbeeld op. 



Een man werd, in Pennfylvanië ^ op eene wandeling, 

 zoo ligt van cene ratelflang , door de laars heen , aan 

 zijnen voet gebeten , dat hij meende zich aan eenen doorn 

 gekwetst te hebben, vermits hij het dier noch gezien. 

 noch • gehoord had. Naar huis gekeerd zijnde , begon 

 hij te braken en overleed na ecnige uren. Een vol jaar 

 daarna trok de oudfte zoon de laarzen aan , welke de 

 vader toen aan gehad had , en ging daarmede naar de kerk. 

 Dezelve uittrekkende, merkte hij, dat hij zich aan het 

 fcheenbeen een weinig leed gedaan had , hetwelk echter 

 zoo gering was , dat hij er geene acht op floeg. Eeni- 

 ge uren daarna echter werd hij onder fchrikkelijke pijnen 

 wakker, klaagde over duizeligheid, viel meermalen in 

 onmagt, en ftierf, zonder dat eenig middel hem in zijne 

 nog verborgene kwaal geholpen had. 



De goederen van den overledenen werden verkocht, 

 en zijn broeder kreeg de rampzalige laarzen. Ongeveer 

 twee jaren later trok deze dezelve aan, en voelde de- 

 zelfde geringe pijn , bij het uittrekken , als zijn broeder.* 



V 2 Hieri 



