v( 164) 



nen {trekken om de verbeeldingskragt der 

 geenen , welke dezelve gebruiken , te doen 

 uitblinken, kan het evenwel nooit anders 

 zyn dan ten kofte van hun oordeel. 



Andere oordeelkundigen hebben een re- 

 delyker weg ingeflagen ; die Schriftuur- 

 Texten den letterlyken zin hebbende la- 

 ten behouden , waar in zy voorkomen , ftem- 

 men zy daarin overeen, dat het Salomonsd- 

 gene fteilingen niet zyn,nog zyne eigene ge- 

 voelens, welke hy hier uitdrukt. De eene 

 geeft voor, dat dit gantfche Boek niet an- 

 ders zy, als een famenmengfel van fteilin- 

 gen aangaande het wezentlyk geluk, waar 

 in de Schryver heeft zoeken te vereenigen 

 het valfche met het waare, het kwaade met 

 het goede, om daar uit op te maken , dat, 

 alles wel overwogen en vergeleken , de 

 yreeze des Heeren het wezentlykfte voor 



een 



iiation de ceux qui ies cmploicnt, cc ne fcra jamais 

 qu'aux depens de leur Jugement. 



D' autres Critiques ont pris tin parti plus raifonable. 

 Laisfant a ces pasfages Ie fens litteral qu'ils preTentent, 

 ils conviennent que ce ne font pas les proprcs maxi- 

 mes, ni fes propres principes que 1' Auteur y exprime. 

 L'un pretend que tout Ie livre n'est qu*un mélange de 

 maximes fur la felicite', ou l'auteur asfocie Ic faux et Ie 

 vrai, Ie mauvais et Ie bon, pour conclure que tout 

 bienpefeetcomparéj la crainte de Dieu est Ie tout de 



1'hom- 



