( 221 ) 



Throon. De laatfte , de fchoone abisaö; 

 die ongefchondene duif, moet haren aan- 

 zienlyken minnaar misfen, haren welvaart: 

 en luifler derven , en haar leven lang het 

 uitgeftortte bloed van adoni A met hare traa- 

 nen mengen , in eene rouwe , naarder dan 

 die eener dubbele weduwe , aan 't hof van 

 een Vorst, by wien men geen oogenblik 

 zyn 's levens zeker fchynt, en alwaar op 

 zynen minften wenk de fchrik , wanhoop 

 en dood door alle de vertrekken, zaaien,' 

 flaapkameren rond fpooken, ja zelfe in uit- 

 ■gelatene woede ter paleisdeuren uitfpatten, 

 om Gods Tabernakel zelve en den voet 

 van den Altaar der verzoeninge van het 

 bloed der edelfle helden te doen rookenl 

 . XII. Wie het geval dus verre befchouwt^ 

 fchynt geene verdere aanwyzinge van noo- 

 den te hebben , nopens de menigvuldige en 

 verfcheidene foorten van misbedryf , zo te- 

 gen demenfchelyke billykheid , als tegen de 

 'huishoudelyke en maagfchappelyke betrek- 

 ■kingen, en boven alles, tegen deKoningly- 

 ke Rechtvaardigheid aanloopende. Welke 

 feilen te meer in 't oog loopen , gemerkt 

 dit alles valt in een salomo, en daarenbo- 

 ven in 't eerfte jaar zyner regeeringe. Zag 

 ''er die morgenllond zo bloedig uit; welke 

 denkbeelden moest men vormen van. den 

 dag, die 'er op volgen zoude? Waren deze 



de 



