v( 5ï6 ) 



vervolgt hy op deze wyze : Doch de God- 

 geleerden zyn zeer gereed tnef te zeggen , dat 

 God onteerd wordt , wanneer men hunne ge» 

 voelens niet toeftemt ; zy hebben (vervolgt hy) 

 veel gelykheid met de prulle Digters , die voor- 

 gaven dat Despreatix kwaad van den koning 

 fprak^ dewyl hy hen op hun zéér getast had, 



In hoe verre dit op fommige Godgeleer- 

 den al of niet toepasfelykzy , lust my thands 

 niet te onderzoeken : Dit alleen mag ik 

 vryelyk zeggen, dat deze uitfpraak te al- 

 gemeen is , en regt geaarde Godgeleerden 

 zig daar vry van kennen. Men bevreem- 

 de zig egter hier over niet ; zoodanige trek- 

 keii zyn niet vreemd by Schry vers van dien 

 flempel , die de losheid van denken fterk 

 voorflaan en zelven 'er toe overhellen : uit 

 wat grond ? en met welke oogmerken ? laten 

 wy thands aan zyn plaats, 't Is genoeg tot 

 ons oogmerk hier flegts op te merken , dat 

 dergelyke fchertfen doorgaands meer aardig 

 dan bondig, meer beledigend dan overtui- 

 gend zyn, althands dit (wat 'er van zy) geeft 

 of ontneemt niets aan de waarheid : Laten 

 we ^er dan van afftappen , en tot zyne Re- 

 denering zelve voordgaan. 



§ V. Onze Schryver voegt hier twee din- 

 gen t'zamen, die zeker zeer naaw verbon- 

 den zyn. " De menfchen (zegt hy) twis- 

 3^ ten reeds t'zedert langen tyd over de Na" 



tuur 



