( 519 ) 



de gedaante van eene verftandige twyfeling 

 de gronden niet ondermyne, of geheel weg- 

 neme, op welke de erkentenis der hoofd- 

 waarheid grootlyks gegrond is. En zoo is 

 't hier met deze zaak gelegen. Ik fla toe, 

 dat het in zeker opzigt voor ons onverfchil- 

 lig zou kunnen gerekend worden , van wat 

 zelfftandigheid onze Ziel wezen mogt, in- 

 dien 't voor af vast ftond, en zeker betoogd 

 kon worden, dat ze onfterflyk is, en niet 

 zal vernietigd worden; maar hoe weet ik, 

 buiten eene Openbaring , dat God zulks 

 doen zal, indien dit uit de Natuur der Ziel 

 zelve niet is af te leiden? Ik fta toe. God 

 kan de Ziel, van wat zelfftandigheid ze 

 ook zyn moge, na zyn welgevallen veree- 

 wigen, zoo wel als de Lighamen, maar 

 wat zekerheid hebben wy daar voor, dat 

 dit zyn zal ? moet ik niet veel eer uit de 

 ondervinding befluiten , dat de Ziel , ftoflyk 

 ^ynde, zoo wel fterft als het Lighaam?op 

 zyn hoogst genomen , zal dit Leerftuk in 

 den Natuurlyken Godsdienst niet zekerder 

 nog bekender zyn, dan dat van de Op- 

 ftanding der Lighamen ; en zelfs nog veel 

 minder , nadien het laatfte (zoo verre het 

 uit de Rede waarfchynelyk te betoogenis) 

 uit het eerfte een fterk bewys ontleent. 



Maar hoe kan dan onze Wysgeer zeg- 

 gen , gelyk hy even te voren aoet ^ " dat 



K k 4 ;,, dit 



