( 539 ) 



ben, om in weerwil van de fcherpzirtnige 

 ^twyfelingen van onzen Wysgeer op te ma- 

 ken , dat het Denk-vermogen met de bekende 

 werkingen der (ioftyke wezens 7iiets gemeen 

 heeft,maar wel hGttegengeJlelde,Gn ovcrzulks 

 aan de Stof niet kan eigen zyn. De Ziel 

 werkt niet op een wyze aan 't Stof eigen; 

 § X , noch het Stof op de wyze der Gees- 

 ten ; § XI. We befluiten derhalven , dat ons 

 Denic-vermogen noch uit de stof van ons 

 Ligbaam , noch uit deszelfs Zintuïglyk of 

 Organisch fzamenfiety maar uit een gansch 

 ander beginfel voordvloeit, dat geheel van 

 h&t ftojlyke onderfc heiden is, en met de ftof- 

 lyke eigenfchappen niets gemeen heeft ; dat 

 daarom een Onftoflyk Wezen, of Geest ge- 

 noemd wordt (f). 



§ XV. Ik houde my nu niet op met de 

 uitvlugt tot Gods Almagt, 't komt 'er hier 

 op: aan, of 't in den aard der Stoffe moge-' 

 lyk zy te denken? Zoo lang die mogelyk- 

 heid niet kan getoond worden, is deze uit- 

 vlugt ydel ; want God wil , of doet niets te- 

 gen den aard der dingen ftrydig. — Ook 



doet 



(_, (f) Mea ziet;>^aafï!Cmy alleen bedipne van, we/w^i?, 

 érizeer eeniHJudtge/Qcwy zQXï. Dit gefchiedc mct opzet, 

 'öm'in deze proef tie toonen, dat de! Waarheid iu dit ge- 

 Tal -waarlyk in zulk een diepen put niet verholen ligc, 

 alS; fommigen roepen.- Een diepzinniger Betoog zou 

 liet' oogmerk dezer Verhandeling min begunftigd, en 

 iny geiieel buiten myn beftek gevoerd hebben. ' 



