( 579 ) 



de, ohbefchryflyke honger had de inge^e4 

 tenen zoodanig verzwakt en uitgeteerd, dat 

 ay niet overluid (o) konden fchreeuwen 

 of kermen, maar wegens fchaarsheid vaa 

 levensmiddelen, en worftelende met den 

 dood, gaven zy, onder wonderlyke trekken 

 van het wezen al zieltogende , een ajgebro* 

 ken, murmurend , en piepend geluid» 2y 

 piepten uit het ft of des doods even als de (p) 

 fchimmen, zy piepten uit hunne graven. Je^ 

 rufalem was nu het kerkhof voor 't volk 

 geworden, die,van alle kanten op het Paasch- 

 feest hier verzameld , door de Romeinfche 

 Heirmachten waren ingefloten. De hon^ 

 ger ontflond fchielyk door zulk ene toege- 

 vloeide meenigte, en noch meer door ei- 

 gen fchuld van de yveraara en oproerma- 

 kers , als die vele huizen vol van koren had- 

 den vernield en verftrooid. Zy fprakenuit 

 de aarde , en hunne ftem was fkchtkens uit 

 het ftof; gemerkt velen, die noch overig 

 bleven , en te zwak om anderen ter aarde 

 te beftellen , zich by tyds in de graven ne- 

 derleidden , en hunne zielen , onder vele 

 verzuchtingen , uitbliezen. Een diepe ftil- 

 te en nacht van doodsfchaduwen had de 

 <Stad bezet , een afgryslyke llank , erger 

 dan van eenig hol waarin Pytho zich opfloot, 



Oo 2 ging 



Co) yosEPiius de B. J. L. V. 12. % -3.- • 

 Cp; Ib. L. V.- 1, 3. VI. 9- § 3. 4. • ' 



