( ^o ) 



staat , en het zal geene tegenspraak ontmoeten , wan- 

 neer ik , op het voetspoor van anderen, dat spraakge- 

 brek een onvermogen noem , waardoor de spre/cer 

 plotseling buiten slaat geraakt, om enkele let- 

 tergrepen of woorden naar zijnen wil te uiten. 



Het verschijnsel zelf, en de naauwkeurige beschou- 

 wing van stotteraars schijnt de meeste schrijvers over 

 dat gebrek in dwalingen omtrent den aard van het- 

 zelve gebragt te hebben , dwalingen , waarvan ook 

 s c H u L T H E s s (*) , die een anderzins uitstekend werk- 

 je over het stamelen en stotteren in het licht heeft gege- 

 ven , geenzins is vrij te pleiten ; en zonderling , dat 

 bijna gelijktijdig zekere A RN o T H , een Engelschman , 

 met hem de naaste oorzaak in de stemspleet wil zoeken. 

 Beiden stellen zich daartoe eene krampachtige aandoe- 

 ning van dat werktuig voor , waardoor de invloed van 

 den wil op dat oi-gaan zou belemmerd worden , en de 

 spreker alzoo plotseling het vermogen verliest van zij- 

 ne gedachte uit te drukken. 



Wij hebben vroeger het spraakvermogen meer on- 

 middellijk vfin het hersen-zeuuwstelsel af hankeUjk ge- 

 maakt , en gelooven , dat men zeer te onregt stem en 

 spraak met elkander verwart , daar beide gewrochten 

 van verschillende oorzaken mogen genoemd worden , 

 de eerste, namelijk, met het gemoed , de laatste met het 

 verstand in nadere betrekking geplaatst is , en zelfs zoo 

 zeer onderscheiden zijn , dat men ook zonder hulp der 

 stem eenigermate kan spreken. Wil men een voor- 

 beeld , men herinnere zich de menigvuldige gevallen 



van 



(*) R. scHULTHESS, das Stammlen u. Stottern, über die 

 Natur, Ursachen u. Heilung dieser Fchler der Sjirache, 

 Zürich i83o. 



