( 63 ) 



scheen het gevoelen te wettigen, dat het doorsnijden 

 van de meest gewigtige spraakzeniiwen die stomheid 

 zoo wel veroorzaakt hadden , als bestendig onderbiel- 

 den. Doch jaren daarna, door een onbeduidend huis- 

 selijk voorval in hevigen toorn ontstoken, keerde de 

 verlorene spraak plotseling terug, en het spreken viel 

 hem van nu aan niet meer moeijelijk ; waaruit het bleek, 

 dat dit gebrek , door een hevig schrikken geboren , zij- 

 ne genezing aan eenen andex'en tegenoverStaanden 

 hartstogt verschuldigd was. 



Het gezegde zal de spraak, als het gewrocht van onze 

 verstandelijke vermogens, genoegzaam bevestigd heb- 

 ben , welker volkomenheid in verband staat met welge- 

 stelde hersenen , en met de ongestoorde verrigting 

 van die zenuwen , welke uitsluitend voor de spraak- 

 werktuigeu verordend zijn, en aan den wil gehoor- 

 zamen. 



Groofe gebreken in de hersenen of in de zenuwen , 

 die voor de spraak bestemd zijn , bewijzen derhalve, 

 hetgene reeds door redenering en gevolgtrekking mogt 

 ondersteld worden , dat de bron van het spraakvermo- 

 gen in het verstand en deszelfs zinnelijk werktuig, de 

 hersenen, gelegen is. — Eu zou het dan wel zoo onge- 

 rijmd zijn, om van die groote afwijkingen tot minder 

 in het oog vallende, maar niet minder belangrijke te 

 besluiten; en in oorspronkelijk gebrekkigeu vorm van 

 het geheele hersengestel of van enkele deelen in hetzel- 

 ve , in terug blijvenden groei en ontwikkeling, in 

 plaatselijke of verwijderde geringe ziekte-oorzaken , en 

 eindelijk in geheel onbekende zielsverschijnseleu de 

 oorzaak van het zoo gemeenzame stotteren te zoeken? — 

 Wij durven te gemakkelijker tot dat besluit komen , 

 omdat de gebreken der spraakwerktuigen , die wel het 



BIJDRAGEN, D. VII, ST. i. B meest 



