( 68 ) 



ning zijn gebrek geheel te overwinnen. Aan geene ge- 

 lofte gebonden , maakte hij de geneeswijze aan zijnen 

 broeder bekend , en beide beproefden dezelve nu ge- 

 zamenlijk , doch zonder goed gevolg , bij vijf personen , 

 die in den beginne wel eenig voordeel daarvan schenen 

 te trekken , doch al spoedig tot hun vorig stotteren 

 vervielen. GitstANNER, aan wien zij hunne genees- 

 wijze mededeelden, was er even ongelukkig mede, en 

 meende daarom , dat zij dezelve slechts ten deele ken- 

 den. Zij daarentegen zijn van meening , daar ook van 

 Aken sommige ongenezen vertrokken zijn , dat in den 

 eigen' aard van het stotteren , en het verschil daarvan 

 bij onderscheidene voorwerpen de mislukking te zoe- 

 ken is. 



Dit geheim van Mevr. i, eigh wordt dan nu op de 

 volgende wijze opgegeven. Nadat men zich van het aan- 

 zijn des gebreks, deszelfs graad en soort overtuigd 

 heeft , beziet men de tong van den lijder , en laat hem 

 daarmede onderscheidene bewegingen maken. Mees- 

 tentijd zal men ontwaren , dat die bewegingen niet zoo 

 gemakkelijk gaan , en ook niet zoo veelvuldig zijn , als 

 bij andere menschen. De tong zelve , of haar toompje 

 zal niet geheel welgevormd zijn ; somwijlen zal gebrek 

 aan oefening den eenigenhinderpaaluitmaken.Men toont 

 wijders den stotteraar , dat zijne tong , in den staat van 

 rust , log en zwaar op de grondvlakte van de mondhol- 

 te ligt , zöodat hare punt zich achter en onder de be- 

 nedenste rij van de tanden bevindt, terwijl zij daaren- 

 tegen met de punt de bovenlanden en zelfs het harde 

 gehemelte moest aanraken. Hierin , is naar de theorie van 

 LEIGH, de oorzaak \an het stotteren gelegen. Ten 

 gevolge hiervan , tracht men deze ligging der tong te 

 verbeteren , en hare bewegelijkheid te bevorderen ; 



men 



