( n ) 



bestaat er eene zekere gewoonte btj sommige lieden , 

 die gewoon zijn, zoo als men zulks gemeenlijk uitdrukt, 

 om voor de vuist te spreken , welke de noodzakelijkheid 

 van dezen regel bevestigt. Zonder te stotteren , hoort 

 men de zoodanigen vaak enkele syllaben , woorden , die 

 men stopwoorden noemt , of ook wel een enkel geluid 

 tusschen de zinnen invoegen , waardoor zij tijd winnen , 

 om volgende volzinnen te vormen. Hiertoe brengen 

 wij eene aanmerking van hippocrates, dat men 

 gewoonlijk tot ons gebrek vervalt , wanneer men staan- 

 de het vormen en uitspreken van eene gedachte , door 

 rijkheid aan denkbeelden , reeds eenen nieuwen zin 

 vormt , eer de vroegere geheel voleindigd is. Zeldzaam 

 daarentegen zal iemand in eenig vak van wetenschap , 

 waai'in hij bijzonder te huis is, zijne gedachte moeijelijk 

 mededeelen, ofschoon hij voor min bekende onderwerpen 

 bezwaai'lijk woorden weet te vinden. Uit dien hoofde 

 leei't ons de ondervinding, dat menschen , die bijzon- 

 der sterk stamelen , wel in het hoofd geprente rollen , 

 gedichten en zelfs prozastukken zonder hinder kunnen 

 opzeggen , en zonder ongemak geheele bladzijden dui- 

 delijk vooi'lezen. Hiertoe behoeven geene denkbeelden 

 gevormd te worden, maar bij het lezen verzinnelijkt , 

 of wel door het herinneringsvermogen levendig voor 

 den geest geschilderd , vloeijen die gedachten gemak- 

 kelijk van de lippen. 



Volgens de getuigenis van c I c E R O (*) , is het meer 

 dan waarschijnlijk , dat het spraakgebrek van d E M o s- 

 T H E N E s niet zoo zeer in stotteren , dan wel in het 

 gebrekkig uitspreken van sommige letters , en in zeke- 

 re zwakheid van stem zal bestaan hebben ; immers zijn 



de 



(*) Cicero de Oratore, L. i , C. 6i. 



