( 3^^4 ) 



het plantje mede steeds vochtig te houden; hopende al- 

 zoo de meest natuurlijke standplaats aan dit , altijd op 

 vochtigen bodem wassend, Lefermos gegeven te heb- 

 ben. Het potje werd met eenige anderen , tot diei'ge- 

 lijke proeven bestemd , geplaatst op de vensterbank 

 mijner kamer, nagenoeg uitziende ten Noorden en al- 

 leen door de laatste stralen der avondzon , in dat jaar- 

 getijde , beschenen. 



Op den 5o April vertoonden zich reeds de duidelijk- 

 ste spoi-en van leven in de Riccia. Het geheele plantje 

 was opgestijfd , dikker , en meer groen van kleur ; de 

 witte glasachtige worteltjes waren , in eene schuinsche 

 rigting naar de aai'de , duidelijk verlengd en schenen 

 mij ook talrijker geworden toe. 



Den 5 Mei was er aan de volkomene herleving der 

 Riccia geen de minste twijfel meer. Zij was, van 

 bruinachtig geel , volkomen groen geworden ; was in 

 omvang stellig toegenomen , hetwelk , zonder eenige 

 vrees voor zinbedrog , gemakkelijk te zien was aan de 

 zich verdeelende bifurcatien van het loof. — Een 

 stuk van het plantje bleek echter werkelijk dood te zijn. 



Den 8 Mei was de plant fraai fluweelachtig groen , 

 eenigzins in de zeegroene kleur (co/or^/awciis) over- 

 gaande, met glinsterende kleine holligheden en stipjes , 

 waax'door hare oppervlakte zulk een fraai fluweeachtig 

 aanzien verkrijgt. De bifurcatien verdeelden zich ge- 

 stadig weder in tweeën , zijnde elke verdeeling van het 

 loof, meteene diepe ovei'laugsche plooi in het midden, 

 met opgezwollene randen voorzien. Het plantje groeide 

 al meer en meer naar den omtrek toe ; doch enkele 

 plekken in het middelpunt stierven weder , of werden 

 met eene soort van geleiachtige stof, welke mij tot een 

 onderwerp van andere onderzoekingen gestrekt heeft , 

 overtogen. Den 



