( 17» ) 



zienlijk is. Wanneer de vonk zich vertoond had vóór de 

 aaneenbrenging der geleidraden , was de electrische 

 spanning zekerlijk verschuldigd geweestaan den verschil- 

 lenden electrischen toestand , waarin zink en koper door 

 aanraking met het zure vocht gebragt waren , terwijl er 

 nog geenemetaal-aanraking had plaats gevonden, waaraan 

 die spanning zoude hebben kunnen toegeschreven wor- 

 den. Nu evenwel de vonk slechts merkbaar wordt nadat 

 de electrische stroom eenigen tijd had geduurd , schijnt 

 in den eersten opslag het besluit minder stellig. Maar 

 wanneer de electrische stroom verschuldigd is aan de 

 aanraking der metalen , hoe kan dan, nadat die aanra- 

 king eenigen tijd heeft geduurd , er bewijs van electri- 

 sche spanning voor den dag komen , als de electri- 

 citeit opwekkende oorzaak had opgehouden te werken. 

 Neemt men in tegendeel aan, dat het zink, door het 

 zuur aangetast wordende, negatief electriscb wordt en 

 het zuur, dat minder op het koper werkt , positief e- 

 lectrisch is , en dat het koper door geleiding in denzelf- 

 den electrischen toestand verkeert als het vocht; verder, 

 dat de werking van het zuur op het zink en dus mede 

 de electrische werkzaamheid , aanzienlijk vermeerderd 

 wordt, wanneer de negative toestand van het zink telkens 

 wordt weggenomen door de toestrooming der positive 

 electriciteit van het koper {*) , dan laat zich alles ge- 

 makkelijk oplossen. De electrische spanning was , vóór 

 dat het zink met een metaal in aanraking was, dat den- 



zelf- 



(*) Leze laatste stelling blijkt onder anderen daaruit , dat 

 zink , dat met andere metalen vermengd is, of ook zuivere zink 

 in aanraking met eenig zoogenaamd negatief metaal, als b. v. 

 koper , zilver , platina , meer waterstof-gas in denzelfden tijd 

 doet ontwikkelen uit verdund zwaVelzuur , dan onder gelijke 

 omstandigbcdea de zuivere zink zoude hebben gedaan. 



