( -'59 ) 



hetelectromagnetisme, gegrond opeene voor mij onver- 

 staanbare theorie vau circulair polariieit. Vervol- 

 genskomen er ook in die beschrijving feilen voor, die het 

 slagen der proef onmogelijk zoudt^n maken , wanneer 

 men dezelve juist volgeus deze wilde in 't werk stellen. 

 De proef is ook zeer nioéijelijk te nemen en slaagt 

 dikwijls in 'tgeheel niet. Indien men niet de uiterste 

 zorg aanwendt , om de wrijving zooveel mogelijk te ver- 

 minderen, indien men geen acht geeft, dat de geleiding 

 zoo volmaakt mogelijk en hel kwik wei zuiver zij , dan 

 kan men op eene volkomeiie mislukking rekenen. Doch 

 wanneer men de proef met al de vereischte oplet- 

 tendheid verrigt, en daarenboven eenen genoegzamen 

 vermogenden galvanischen toestel aanwendt, dan is 

 dezelve zeker verassend. De toestel, door mij gebruikt,"» "f^ ' t 

 wijkt in vele bijzonderheden van die vau den Heer 

 POHL af. Zoo schrijft hij voor, dat men eene zeer Lig te 

 magneetnaald van Kupferblech neme ; hoe men uit 

 deze stof eene magneetnaald zoude willen vervaardi- 

 gen , begrijp ik niet. In het eerst maakte ik dan ook 

 eene zeer ligte magneetnaald , doch van staal ; maar 

 dewijl de geleiding door de naald gaan moest , bleek het 

 spoedig, dat eene ligte naald hier de geschiktste niet 

 was. Want de ligte naald werd zeer warm , bijna 

 gloeijend, verloor daardoor spoedig magneetkracht, 

 en de proef gelukte niet , omdat de werking van de 

 hitte de magneetnaald krachteloos had gemaakt. lic 

 moest dus wel eene zwaardere naald gebruiken, en 

 wel zulk eene, die niet zoo ligt door den galvanischen 

 toestel kon verwarmd worden. Dezelve was lang 7 d. 

 of 180°"» en woog 2-9 grammes. Doch ziet hier eene ' 

 meer omstandige beschrijving van Aen toestel. Zg ,. die 

 denzelven met dien van den Heëi- pohl wiltenver- 



S 2 ge_ 



