( ?5i8 ) 



van hagedis moet geweest zijn , en had bij dit onder- 

 zoek geen ander middel van vergelijking , dan de ge- 

 noemde afbeelding van COLLI NI. Dit geslacht noem- 

 de hij Plerodaclylus. De beroemde soemmer- 

 RI NG , die hetzelve O rnilhocep/ialus noemde , be- 

 streed wel deze meening, en rangschikte het dier 

 onder de vledermuizen , maar zijne bedenkingen wei"- 

 den later door cuvier met gewigtige gronden we- 

 derlegd. Er ontbrak aan een volledig bewijs nog slechts 

 het aantoonen van een bijzonder verbindings been tus- 

 schen den schedel en de onderkaak , van het zooge- 

 naamde os quadraLum , hetwelk bij de zoogdieren 

 nimmer aanwezig is. De fossiele overblijfsels vertoon- 

 den dit been niet met genoegzame duidelijkheid ; maar 

 vóór twee jaren heeft goldfuss ons met eene veel 

 grootere soort van Pterodaciylus bekendgemaakt, 

 waarin hetzelve onbetwistbaar aanwezig is , zoodathet 

 gevoelen van CU VIER nu aan geenen twijfel meer 

 blootstaat. De zoo beruchte Homo dilibvü testis 

 van SCHETJCHZER, wel verre van een overblijfsel 

 eens menschgn te zijn , bleek , door het onderzoek 

 van CUVIER, tot de kikvorschachtige dieren, tot 

 de watersalamanders te behooren ; en óns Vaderland 

 bezit «og een schoon bewijs van CUVIERS schran- 

 derheid en ongemeene kennis in het oorspronkelijke 

 stuk , hetwelk in te y le r's Museum bewaard wordt. 

 Toen CUVIER bij zijne reis door Nederland dit stuk 

 zag , wees hij de plaats aan , waar de pooten nog onder 

 den steen verborgen moesten liggen, en met eene af- 

 beelding van het skelet des salamanders in de hand 

 liet hij den steen af bikken , waarop de verborgene 

 deelen juist in die gedaante te voorschijn kwament^ 

 welke hij voorspeld had. 



De 



