i. 527 ) 



bevatteud geheugen, dat helder oordeel; maar wij 

 moeten toch ook tevens opmerken , dat al zijne onder- 

 scheidene werkzaamheden tot elkander in een naauw 

 verband stonden , en dat de eene , zoo als wij reeds 

 aantoonden, voortvloeide uit de andere. De inspan- 

 ning van den geest was dus op één groot doel gevestigd , 

 en daardoor was hare wei'kzaamheid zoo vruchtbaar. 

 Cu V 1 E R was niet gewoon , nutteloozen arbeid te on- 

 dernemen , en eene stelselmatige orde was het geheim 

 zijner tijdwinst. De meeste geleerden maken uittx-ek- 

 sels of aanteekeniugen van hetgene zij lezen, om zich. 

 daarvan bij eigene opstellen te bedienen. CuviER 

 had bijkans geene aanteekeningen , behalve voorde 

 nieuwe uitgave van zijn üègrie animai , waarvan hij 

 een exemplaar der eerste uitgave met wit papier had 

 doen doorschieten, en waarin hij, wanneer hij iets 

 las, hetgene tot uitbreidingen of bijvoegsels aanleiding 

 kon geven , kortelijk zijne uittreksels nedei-schreef. 

 Maar als hij eenigen lettei'-arbeid begon , sloeg hij de 

 werken op, die daartoe betrekking hadden , bedekte 

 daarmede de tafels van zijn studeervertrek , vergeleek. 

 de plaatsen , die tot zijn onderwerp betrekking hadden;>Jj 

 bezag de afbeeldingen, rangschikte alles in zijne ger,;-. 

 dachten , en stelde onmiddellijk daarna, hetgene hij 

 met zoo veel vaaidigheid had overzien (*). , _ 

 Hij wist zich daarenboven zijnen arbeid te verligten, . 

 door ondergeschikte deelen daarvan aan anderen toe te 

 betrouwen. Waar de hand van een' helper den werktüi- 

 gelrjken arbeid verrigten kon, spaarde hij zijn'eigen'tijd. 

 Dikwijls is hem zulks door vele geleerden verweten ; ik 

 ge- 



(*) Deze jbijzoodqrheid berust op de mededeeling vau den 

 Heer DUVERMOTiWr-Yi ; 



